From Holland with love

Photo's, texts, poems and songs

2008-09-22T13:36:00.012+02:00

The last days I'm really busy with my photoblog: photo's, texts, poems and songs.

See you there!! http://www.flickr.com/photos/dadiva

Tanks for your visit!

The best time of the day

2008-07-06T14:27:00.006+02:00

Cool summer nights.

Windows open.

Lamps burning.

Fruit in the bowl.

And your head on my shoulder.

These the happiest moments in the day.

Next to the early morning hours,

of course. And the time

just before lunch.

And the afternoon, and

early evening hours.

But I do love

These summer nights.

Even more, I think,

than those other times.

The work finished for the day.

And no one who can reach us now.

Or ever.

Tekst: Raymond Carver, "The best time of the day"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

This Living Hand

2008-06-21T14:01:00.005+02:00

This living hand, now warm and capable

Of earnest grasping, would, if it were cold

And in the icy silence of the tomb,

So haunt thy days and chill thy dreaming nights

That thou wouldst wish thine own heart dry of blood

So in my veins red life might stream again,

And thou be conscience-calmed -see here it is-

I hold it towards you.

Tekst: John Keats, "This living hand"

Foto, Rosa: http://www.flickr.com/photos/dadiva/

The gold ring and the sea

2008-06-15T15:07:00.009+02:00

Father lost his wedding ring in the ocean once. Like all the trawlermen, he'd take it from his finger to put on a neck chain, not to lose the finger as the net went out.

Several tides after that, our aunt, while cleaning some hake, found a gold ring in the belly of one of the fish.

Once she'd washed it off, she examined the letters and numbers engraved inside. Though it couldn't be true, the date and the initials were those of our parents' wedding.

By all appearances, Father himself had caught the hake that had swallowed the ring. In all of the wilde blue sea.

Peaceable summer nights brings the inland wind, and the memories.

I look at the sky, and it dawns that coincidences are the planets with the amplest orbits.

Only every so often have they come round.

The ring's is far too great a coincidence. It would have been lost and found in that same stone sink. But that doesn't matter. What's most important now is this: for years and years, the story of the ring was entirely believable to our small, children's inteligence.

Nights, the ocean has a shimmer of hake.

The stars go leaping around like the scales.

Tekst: Kirmen Uribe, "The gold ring"

Foto: Albanta, http://www.flickr.com/photos/_albanta_/

God

2008-06-11T15:36:00.006+02:00

God has no religion

Mahatma Gandhi

Foto: Carles Márquez, http://www.flickr.com/photos/carlosmarq/

Spookvlucht

2008-06-06T11:16:00.007+02:00

Als het dan moet, wil ik het liefst

mijn tijd uitzweven in een cockpit

Mijn kist een wieg boven de wolken,

zacht licht onder mijn instrumenten,

steden, sterren binnnen handbereik.

Loom gerommel van motoren.

Slaap met uitzicht in een luchtschip.

Eeuwig vliegen dat ik droom

Gedicht: Ingmar Heytze, "Spookvlucht"

Foto: Tonni Mollà: http://www.flickr.com/photos/tonnimolla/

Schijn bedriegt

2008-05-28T15:43:00.005+02:00

Witte hemel als watten, kleine pluisjes zweven door de lucht, vervoerd door de zachte wind. De benauwde lucht geef je een beklemmend gevoel, alsof je geen adem meer kan halen. Het heeft iets van een tropisch land, maar de zon schijnt vandaag niet.

Het glas van ramen en deuren is bedekt met een dun laagje stof, een soort Saharastof. Dat zie je vaker in zuidelijke landen. Stofregen. In de tuin, de houten tafel lijkt bestempeld met grijze bloemen van stof.

Buiten is het stil, maar het voelt als het voorbode van storm, een heftige weersverandering. Onrust. De vogels zijn vertrokken, het is mij een raadsel waarheen. Of als ze de dreiging van de lucht aanvoelen. In een mum van tijd, een eenzame meeuw kruist gehaast het luchtruim en verdwijnt weer in de oneinigheid.

Het lijkt een bevroren plaatje, maar schijn bedriegt: de tijd glijdt door, de klok tikt de seconden weg. Je leven is een paar minuten verkort.

Tekst: Rosa

Foto: http://www.flickr.com/photos/xavito/

Zwervers

2008-05-27T11:01:00.005+02:00

Het laatste huis staat in het dorp

zo eenzaam als het laatste huis op aarde.

De straat, het kleine dorp houdt ze niet vast,

loopt langzaam verder in de nacht.

Het kleine dorp is slechts een overgang

tussen twee verten, vol vermoeden, bang,

een weg langs huizen en geen veldpad meer.

En die het dorp verlaten, zwerven lang.

Wellicht dat velen sterven onderweg.

Gedicht: Rainer Maria Rilke, dichtbundel "Het Getijdenboek"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

Toen begreep ik Monet beter

2008-05-23T12:08:00.003+02:00

Er was een leraar handvaardigheid die vertelde dat Monet een tuin had aangelegd met het doel die vervolgens te schilderen. Ik vond dat een belediging voor de wereld. Was er in de wereld niet al genoeg om te schilderen?

Er was een moment waarop ik me realiseerde dat de wereld er anders uit had gezien als de mensen andere keuzes hadden gemaakt. Toen begreep ik Monet beter.

Tekst: Tjitske Jansen, uit dichtbundel "Koerikoeloem"

Foto: Ofella, http://www.flickr.com/photos/ofella/

The world will forget us anyway

2008-05-19T13:23:00.006+02:00

And in the lives of men, irreversible.

And it seems a relief. To win? To lose?

What for, if the world will forget us anyway.

Tekst: Czeslaw Milosz

Foto: Tonni Mollà, http://www.flickr.com/photos/tonnimolla/

Intensiteit

2008-05-14T12:12:00.003+02:00

"Naarmate je ouder wordt krijgt je werk meer intensiteit. Als je jong bent wil je je nog weleens laten verleiden tot overmoedig gedrag. Dat raak je goddank kwijt. Nee, puurder is het woord niet. Het wordt intenser, belangrijker voor jezelf. De intensiteit wordt ongelooflijk. Als je in het Frans Hals Museum in Haarlem die laatste schilderijen van Hals ziet... die zijn geweldig. Toen was -ie al over de tachtig. Hij schilderde in dat huis die oude vrouwen en mannen waar hij zelf tussen zat. De anderen zaten bibberend met hun kopje thee, hij wist nog feilloos het penseel te hanteren. Dat herken ik helemaal.

Bij zo'n doek speelt er van alles door je heen. Die schilderijen zijn een sneeuwstorm van kleur, die vol zit met gedachten en herinneringen. In die sneeuw-jacht zitten al die dingen die mijn leven bepalen. Mijn toch betrekkelijke isolement en het feit dat ik my beperk tot datgene wat ik belangrijk vind om te doen".

Tekst: Jan Wolkers

Foto: Xavito, http://www.flickr.com/photos/xavito/

This word love

2008-05-07T12:21:00.003+02:00

I will not go when she calls

even if she says I love you,

especially that,

even though she swears

and promises nothing

but love love.

The light in this room

covers every

thing equally;

even my arm throws no shadow,

it too is consumed with light.

But this word love-

this word grows dark, grows

heavy and shakes itself, begins

to eat, to shudder and convulse

its way through this paper

until we too have dimmed in

its transparent throat and still

are riven, are glistening, hip and thigh, your

loosened hair which knows

no hesitation.

Gedicht: Raymond Carver, "This Word Love"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

U hebt het gemaakt

2008-04-23T21:57:00.004+02:00

"Iemand zei me laatst: 'u hebt het gemaakt, mijnheer Vinkenoog. U bent toch binnen?', toen ik om een honorarium voor een optreden vroeg. Daar kan ik heel boos om worden, om zo'n uitspraak vol onbegrip. Ik heb 'het' niet gemaakt. En wat mag 'het' dan wel niet zijn. De één zal wel succes bedoelen. Maar wat is succes? De ander zal aan geld denken. Nou, dat is dan een illusie. Voor mij bestaat er slechts één vorm van succes: mezelf zijn en mijzelf blijven in de dingen die ik doe en laat. Liefst bewust tot en met de laatste seconde. Onafhankelijkheid, vrijheid, is daarvoor een noodzaak. Putten uit eigen ervaringen evenzeer."

Tekst: Simon Vinkenoog, uit boek 'Schrijvers gaan niet dood'. Auteur: Margot Vanderstraeten.

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

A poem not against songbirds

2008-04-21T12:57:00.008+02:00

Lighten up, songbirds. Give me a break.

No need to carry on this way,

even if it is morning. I need more sleep.

Where were you keeping yourselves when I was thirty?

When the house stayed dark and quiet all day,

as if somebody had died?

And this same somebody, or somebody else,

cooked a huge, morose meal for the survivors.

A meal that lasted ten years.

Go on, sweethearts. Come back in an hour,

my friends. Then I'll be wide awake.

You'll see. This time I can promise.

Gedicht: Raymond Carver, 'A poem not against songbirds'

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

Waarom dan noem ik hem God?

2008-04-16T10:55:00.003+02:00

Er was Pessoa die ik las toen ik twintig was. Hij schreef: 'Ik geloof niet in God omdat ik hem nooit heb gezien. Als hij zou willen dat ik in hem geloofde, zou hij ongetwijfeld met mij komen praten en mijn kamer binnenstappen en mij zeggen: 'Hier ben ik! En dat, als God de bloemen en de bomen was en de bergen en de zon en het maanlicht, hij dan in hem geloofde, op ieder uur, dat zijn leven één gebed, één mis, en een communie was met de ogen en door de oren. 'Maar als God de bomen en de bloemen is en de bergen en het maanlicht en de zon, waarom dan noem ik hem God?'

Er was een dag waarop ik besloot om God niet langer God te noemen. Er waren zoveel mensen die hem noemden en iedereen bedoelde weer wat anders. Er was Pessoa dankzij wie ik denken kon dat God dat niet zo erg zou vinden.

Tekst: Tjitske Jansen, dichtbundel 'Koerikoeloem'

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

De ernstige man

2008-04-09T11:39:00.010+02:00

De vierde planeet was die van de zakenman. Die man was zo druk dat hij niet eens even opkeek bij de komst van de kleine prins (...)

-Drie en twee is vijf. Vijf en zeven twaalf. Twaalf en drie vijftien. Goeiedag. Vijftien en zeven...

Dat betekent Dus vijfhonderdeneenmiljoen zeshonderd-tweeëntwintig duizend zevenhonderdeenendertig.

- Vijfhonderdmiljoen wat? (...)

- Hè, ben je daar nog steeds? dat weet ik niet meer...Ik heb ook zoveel te doen! Ik ben een ernstig man, ik hou me niet bezig met leuterpraat!

- Miljoen van die dingetjes die je soms aan de hemel ziet(...)

-Aha! Sterren?

-Zo heten ze. Sterren.

- En wat doe je met vijfhonderd miljoen sterren?
- Niets. Ik bezit ze.

- Maar ik heb al een koning ontmoet die...

- Koningen bezitten niet. Die "regeren" erover. Dat is iets heel anders.

- En wat voor nut heeft het voor je, de sterren te bezitten?

-Het nut is dat het mij rijk maakt.

- En wat voor nut heeft het voor je, rijk te zijn?

- Dan kan ik nog meer sterren kopen als iemand ze ontdekt(...)

- Hoe kun je de sterren bezitten?

-Van wie zijn ze? antwoorde de zakenman geërgerd.-

- Dat weet ik niet. Van niemand.

- Dan zijn ze dus van mij, omdat ik het eerst aan gedacht heb.

- Als je een diamant vindt die van niemand is, dan is die van jou. Als je een eiland ontdekt dat van niemand is, dan is het van jou. Als je als eerste een idee krijgt, neem je patent op: het is jouwe. En ik bezit de sterren, omdat vóór mij niemand eraan gedacht heeft ze in bezit te nemen.

-En wat doe je ermee?

- Ik beheer ze. Ik tel ze en tel ze nog eens na, zei de zakenman. Dat is moeilijk. Maar ik ben een ernstig man!

De kleine prins was nog niet tevreden gesteld.

Als ik een sjaal bezit, kan ik die om mijn hals slaan en meenemen. Als ik een bloem bezit, kan ik die plukken en meenemen. Maar jij kunt de sterren niet plukken!

- Nee, maar ik kan ze op de bank zetten

- Dat wil zeggen dat ik het aantal van mijn sterren op een papiertje schrijf. En dan leg ik dat papiertje achter slot en grendel in een la (...)

De kleine prins had over ernstige zaken heel andere ideeën dan de grote mensen.

- Ik, zei hij nog, ik bezit een bloem die ik elke dag water geef. Ik bezit drie vulkanen waarvan ik elke week de schoorstenen veeg. Want ik veeg ook de al uitgedoofde. Je kunt nooit weten. Het is nuttig voor mijn vulkanen en het is nuttig voor mijn bloem dat ik ze bezit. Maar jij bent niet van nut voor de sterren.

De zakenman deed zijn mond open, maar wist niets te antwoorden en de kleine prins vertrok.

Tekst: De Kleine Prins, Anton de Saint-Exupéry

Foto: Jacco van Giessen, http://www.flickr.com/photos/45609060@N00/

No Taxis Available

2008-04-04T17:28:00.004+02:00

It is absurd not knowing

where to go.

You wear the streets like an overcoat.

Certain houses are friends, certain houses

Can no longer be visited.

Old love-affairs lurk in doorways, behind windows

Women grow older. Neglection blossoms.

You have turned down numerous invitations,

Left the telephones unanswered, said "No"

To the few that needed you.

Stranded on an island of your own invention

You have thrown out messages, longings.

How useless it is knowing that where you want to go

Is nowhere concrete.

The trains wil not take you there,

The red busses glide past without stopping.

No taxis available.

Gedicht: Brian Patten, 'No taxis available'

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

De geur van lente

2008-03-31T17:04:00.011+02:00

Maart neemt afscheid en, voor het eerst sinds lange tijd: de zon schijnt. Ik was al lang vergeten hoe aangenaam de zonnestralen op je huid aanvoelen. Met mijn ogen dicht zie ik een felle oranjetint, die steeds vervaagt. Ik hoor de meeuwen lachen, vrolijke kinderstemmen, het geluid van een vliegtuig in de verte.

Op de rand van de schutting landt een spreeuw, die mij met zijn kleine speldenoogjes nieuwsgierig aanstaart. Daarna vliegt hij weer snel weg. Een donkere wolk in de vorm van een beertje bedekt even de zon. Om het grijze heen, een felle witte kleur omringd door blauw. De kou is even terug. De zon vecht om ertussen te komen, prikt een gaatje in de wolk, knippert even en wint de strijd.

Ik droom van een tropisch strand, de geur van de zoute zee, hoor zachtjes het geluid van de golven. Het ruikt naar bloesem, naar het zuiden, naar vroeger. De jaren glijden langzamerhand van mijn schouders af. Het verleden vervaagt, de tijd staat stil.

Tekst en foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

Sweet Things

2008-03-28T12:44:00.007+01:00

Ik heb van ons gedroomd. We moesten

dringend ergens zijn, maar jij was zoek.

Ik rende door een stad die traag, maar

onstuitbaar in een taart veranderde.

Ik zakte weg in straten van fondant.

Ongeklopte slagroom in de gracht.

Borstplaatbruggen hingen boven

rondvaartboten van amandelspijs.

Daar stond je, kaarsrecht, op de top.

Poedersuiker sneeuwde om je heen.

Je droeg een jurk van melkwit marsepein.

Mijn kleren smolten om tot chocola.

Er kwam een lange vinger met twee ringen

en een vraag. Wij zeiden: "Ja".

Gedicht: Ingmar Heytze, "Sweet Things'. Dichtbundel: "Elders in de wereld"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

De wraak van Assepoester

2008-03-25T10:25:00.006+01:00

Er was Assepoester die het vreemd vond dat de prins haar glazen muiltje

nodig had om haar te herkennen. Al die tijd dat haar zussen bezig waren

hun voeten in dat schoentje te persen, stond ze naast hem. Hij had toch

uren met haar gedanst? Hij wist toch hoe ze rook? En bewoog?

Er was Assepoester die hoopte dat de prins haar meteen had herkend

maar niets had gezegd. Hij gaf de zussen ruimschoots de tijd te doen wat

ze konden om toch in dat schoentje te passen. Eerst moest die hamer

gehaald en die zaag, die teen eraf en die hiel. Wraak op die wezens die

zich hadden vergist door niet heel veel van haar te hebben gehouden.

Gedicht: Tjitske Jansen, uit dichtbundel "Koerikoeloem"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

Total Strangers

2008-03-20T10:45:00.006+01:00

Those beautiful days

when the city resembles a die, a fan and a bird song

or a scallop shell on the seashore

- goodby, goodbye, pretty girls,

we met today

and will not ever meet again.

The beautiful Sundays

when the city resembles a football, a card and an ocarina

or a swinging bell

- in the sunny street

the shadows of passers-by were kissing

and people walked away, total strangers.

Those beautiful evenings

when the city resembles a rose, a chessboard, a violin

or a crying girl

- we played dominoes,

black-dotted dominoes with the thin girls in the bar,

watching their knees,

which were emaciated

like two skulls with the silk crowns of their garters

in the desperate kingdom of love.

Gedicht: Jaroslav Seifert, Wet Picture

Foto: Rosa

Het is de tijd dat je aan de roos besteed hebt

2008-03-17T11:45:00.004+01:00

"...De kleine prins ging de rozen weer bekijken.

- Jullie lijken helemaal niet op mijn roos, jullie zijn nog helemaal niets, zei hij tegen ze. Niemand heeft jullie getemd en jullie hebben ook niemand getemd. Jullie zijn net zoals mijn vos was. Dat was een vos als honderdduizend andere. Maar ik heb hem tot mijn vriend gemaakt en nu is hij enig op de wereld.

En de rozen waren er verlegen mee.

-Jullie zijn mooi, maar jullie zijn leeg, zei hij ze ook nog. Je kunt voor jullie niet sterven. Natuurlijk, van mijn roos zou een toevallige voorbijganger ook denken dat ze op jullie leek. Maar in haar eentje is ze belangrijker dan jullie allemaal bij elkaar, omdat ik haar water heb gegeven. Omdat ik haar onder een stolp heb geplaatst. Omdat ik haar met het windscherm heb beschut. Omdat ik de rupsen die op haar zaten heb gedoood (behalve de twee of drie om vlinders te krijgen). Omdat ik heb gehoord hoe ze zich beklaagde, hoe ze zich opende of zelfs hoe ze af en toe zweeg. Omdat ze mijn roos is.

En hij ging terug naar de vos:

- Vaarwel, zei hij...

- Vaarwel, sprak de vos. Hier heb je mijn geheim. Het is erg eenvoudig: alleen met je hart kunt je goed zien. Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog.

- Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog, herhaalde de kleine prins om het goed te onthouden.

- Het is de tijd die jij aan je roos besteed hebt, die jouw roos zo belangrijk maakt."

Tekst: Antoine de Saint-Exupéry, De Kleine Prins

Foto: Jacco van Giessen, http://www.flickr.com/photos/45609060@N00/

Feestelijke zinloosheid

2008-03-14T11:56:00.004+01:00

Als de eeuwigheid zou bestaan, zou niemand nog iets presteren. Waarom zou je bollen in de grond stoppen als je dat over duizend jaar ook nog kunt doen? Voor leven is dood nodig. Dat is een natuurwet. Nijhoff heeft ooit geschreven:

- Het hart tot de onvruchtbare plek omspitten

Pooltochten dromen en gedichten maken.

Dat is precies zoals ik het leven zie. Het bestaan is niet meer dan feestelijke zinloosheid. Juist door die zinloosheid wordt het feestelijk.

Tekst: Jan Wolkers

Foto: http://www.flickr.com/photos/tonnimolla/

Kaufhaus des Westens

2008-03-12T11:08:00.008+01:00

Kaufhaus des Westens. Kopen op recept.

Lento, lento langs vitrines schuiven

en betoverd bij een vulpen blijven staan.

Lipstick. Horloges. Lingerie. Kasjmier.

Als ergens ooit genezen wordt, dan hier.

Hier is het warm en druk, hier kun je dromen,

hier kun je kosteloos bij balustrades komen

waar Europa zich ontvouwt: een massagraf

dat blaakt van hoop en voor het donker

rouge, speelgoed en horloges koopt.

Gedicht: Menno Wigman, 'Kaufhaus des Westens'. Dichtbundel 'Zwart als kaviaar'.

Foto: http://www.flickr.com/photos/mediocre/

Fotograferen is...

2008-03-11T22:36:00.005+01:00

"Fotograferen is het registreren van je bestaan"

Citaat: Paul Strand

Foto: Rosa

Dora Dolz, kunst tussen twee culturen

2008-03-07T10:53:00.019+01:00

Zaterdag hoorde ik op de radio dat Dora Dolz overleden was. Een Catalaanse kunstenares, geboren in Barcelona, die al tientallen jaren in Rotterdam woonde. Afgelopen zaterdag was de Museumnacht, heel kunstzinnig Rotterdam vierde feest. Een beetje wrang, eigenlijk. Het toeval wil dat ik haar werk pas een jaar geleden heb ontdekt, anders had ik nooit van haar geweten. Vorig jaar heeft een collega een boek met haar werk aan mij uitgeleend. Ik was erg onder de indruk: glasobjecten, keramiek, tapijten, doeken. Alles in felle tinten, stijlvol, modernistisch aandoenend. Een tikje Gaudí, een beetje barrok, een vleugje Catalaans, maar toch een eigen stijl. Klassiek en tegelijk vernieuwend. Het pas ook overal, in een kasteel of landhuis, of in een appartement met een strakke design-inrichting.

Eenzaamheid, leven en dood, thema's vol diepgang. Het bekijken van de film was voor mij een aangrijpende gebeurtenis, er zit veel emotie in die film. Herinneringen, zoals de foto van haar eerste communie. Ik heb ook een foto voor het altaar, kroontje op, onschuldige blik. De eerste jaren in Nederland, de verbazing over bepaalde gewoontes en gebruiken. Haar huis, warm en sfeervol, vol leven. Kinderen, drukte, fel daglicht, muziek. Het straalt liefde en levenslust uit. Liefde is iets dat in je zit en dat je moet geven, zei ze in de film.

Met bewondering keek ik ook hoe haar glasobjecten gemaakt werden. Hoe het zachte glas boog en vorm kreeg, het had iets magisch en sprookjesachtig. Spiegels, reflectie, glans, een wonderlijke wereld.

Twee Catalaanse vrouwen, twee werelden. "In Spanje ben ik heel Hollands en in Holland heel Spaans", zei ze ooit. Het gevoel van ontheemding, heel herkenbaar voor mij. Zij zong ook graag. Onze wegens hebben zich nooit in het verleden gekruisd.

Het werk van Dora wordt bij het museum Boijmans van Beuningen tot juni tentoongesteld. Haar kijk op kunst in het algemeen lijkt erg veel op mijn beleving. Uitbundig. Zij hield van pittige tinten, wilde kleur in de Nederlandse samenleving brengen. Doe ik zelf ook, in de vorm van foto's, tekeningen of beeldende teksten. Het moet leven, een soort vrolijkheid uitstralen. Zwart-wit echter heeft wel iets bijzonders. Het geeft diepte en intensiteit aan de foto's en tekeningen en is daardoor veelzeggend.

Dora heeft me aan het denken gezet. De tijd gaat snel en, gelukkig, kan je niet in je eigen toekomst kijken. Nu zie ik meer dan ooit hoe belangrijk het is om je hart te volgen, doen wat je het beste kan, waar je gelukkig van wordt. We beseffen niet hoe het echte leven in elkaar steekt. We leven in een droom die we als realiteit ervaren.

Dora Dolz, een inspirerende vrouw. Ik wil nu alles over haar en haar werk weten, het verleden inhalen. Alsof in het echt onze wegen lang geleden zich gekruist zouden hebben.

Tekst: Rosa

Foto: http://www.flickr.com/photos/xavito/

Net omgekeerd als bij de zee

2008-03-06T09:59:00.005+01:00

"De nacht schreed voort, de aarde draaide om haar as, en zij spraken over het probleem waarom een vlag in de wind wappert en waarom de golven in Max haar zich niet met de groei mee verplaatsen maar op dezelfde plek blijven, net omgekeerd als bij de zee, waar de golven horizontaal voortbewegen maar het water op dezelfde plek blijft.."

Tekst: fragment uit de "Ontdekking van de hemel", van Harry Mulisch

Foto: Rosa

De stilte van het station

2008-03-05T17:46:00.004+01:00

De trein reed langs het weiland

ik langs de dag

een moment van twijfel

leidde het raam af

de trein stond stil

de dag gleed langs het glas

en nam zijn geluiden en kleuren mee

de avond

wachtte mij op

in een fluwelen jurk

in de stilte van het station

ik zag dat

de trein weg was

de dag weg was

het weiland weg was

maar ik was gebleven

en de avond

die zonder mij nergens naartoe kon

we gingen uit op avontuur

Gedicht: Amir Afrassiabi, dichtbundel "Ballingschaap"

Foto: http://www.flickr.com/photos/mediocre/

Berlin is my Paris

2008-02-28T22:13:00.008+01:00

"I came to Berlin, the way people used to go to Paris. I came to measure myself against the world. It was a closed circle, uit of which I broke. A circle that exploded history. And I was a part of this history. I came to Berlin after the fall of the wall. Everithing had changed during this period. Not just. All the world was anxious. Not all the world, but the whole world. It wasn't obvious to everyone. One had to be able to comprehend it first (..)

Berlin was not al Berlin. I injure myzelf on the window panes and mirrors in the West. From the cleanliness, they stood dangerously like invisible it was my fault. I did'nt dare to leave any crumbs behind in a world without crumbs. And for the act that there where, any crumbs at all. I held myself responsible (...)

It's no easy challenge to be in Berlin. Berlin is a metaphor. An expression for the emerging present. For the future history. I live on Leipziger Strasse, in a high rise above the Springerhaus Publishing House. And with a view of the synagogue. With a view of the cranes that a cloud the neighborhood like a forest. The dust from Postdamer Platsz rises too high for me. Day and night a piece of Berlin changes before my eyes. And I change with it. It's not an easy challenge to be in Berlin. And no one can deprive themselves of it. One doesn't live without a purpose. And one doesn't remain untouched here. I write my books at Checkpoint Charlie. In Café Adler. I sit on a table, buses full of tourists drive through the city and stop in front of the Adler. These people don't have the challenge of living in Berlin. They come every now and then to see if Berlin has allready become Berlin (...)

I'm a part of Berlin. I'm still not yet. I measure myself against myself and the world. I leave traces behind. There also a part of Berlin. From the Berlin that is supposed to become Berlin. Berlin is not yet Berlin. It's an incomplete place that cannot do without me. Berlin is my Paris".

Tekst: Carmen Francesca Banciu: "Berlin ist mein Paris". "Berlin is my Paris"

Ullstein Publishing House, Berlin 2002

Foto: Rosa

Volgende halte: Berlin

2008-02-22T12:16:00.005+01:00

"Wenn jemand eine reise tut/so kann er was erzälen"

"Wie verre reizen doet, kan veel verhalen"

Volgende halte: Berlin!

Citaat: Matthias Claudius

Foto: http://www.flickr.com/photos/Xavito/

De maan heeft geen woorden nodig

2008-02-21T11:33:00.005+01:00

Ik kijk liever naar de maan

dan naar de mens.

De mens,

ik word er zó moe van.

Dat roepende, smekende,

lachende, verlangende,

niet wetende,

willen wetende,

ik hou van jou zeggende,

of denkende,

op schoenen

of op eelt lopende,

van de een naar een ander rennende,

met sieraden en muziek beklede mens.

Ik kijk liever naar de maan

die altijd hetzelfde is:

onverschillig,

trouw.

De maan heeft geen woorden nodig

om te zeggen:

ik ben er

en morgennacht ben ik er weer.

Misschien zit er een wolk voor,

misschien zie je me niet omdat je binnen bent,

omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren

of omdat er tranen voor je ogen zitten,

tranen omdat je denkt dat je alleen bent,

maar je bent niet alleen,

want ik ben er,

en gisteren was ik er ook

en morgen ben ik er weer.

Gedicht: "Vrouw Holle",Tjistke Jansen

Dichtbundel: "Het moest maar eens gaan sneeuwen"

Foto: Rosa

Wat echt belangrijk is

2008-02-18T15:03:00.017+01:00

Een moment van reflectie. Als ik weer thuis ben, terug van een crematie, besef ik weer hoe kort het leven is. Maandag is altijd een drukke dag na het weekend, maar ik neem de tijd om in stilte mijn gevoelens een plekje te geven. Eerst muziek opzetten die bij mijn stemming past: Chet Baker. Prachtige muziek, eigenlijk beter geschikt voor een bewolkte, grijze dag. Maar op dit moment is het precies de goede keuze. "Round midnight" is mijn favoriete nummer, ik zet hem altijd knalhard op. Chet Baker past ook goed bij een glaasje cava, een beetje decadent. Of bij een romantisch etentje: zacht licht, kaarsjes aan. Nu is het een beetje vroeg voor cava, een geurige capuccino smaakt ook prima.

De zon schijnt, maar ik ben een beetje afwezig, ik moet al die indrukken even verwerken. Bij een crematie vertellen de kinderen altijd hoe het vroeger thuis was. Herinneringen van hun kindertijd, welke dingen ze fijn vonden. Waarschijnlijk zijn het kleine gebeurtenissen, vlagen van beelden, zoals in een film. Het kan zijn dat alles net anders was, het is een persoonlijke belevenis die in het geheugen gegrift staat. Bevroren, opgeslagen voor altijd in je geest. Een lege plek, alleen de herinneringen leven voort.

Ik bedenk ineens dat mijn vader in hetzelfde jaar is geboren. Kijk je vaak terug als je ouder bent, denk je dat je anders had willen leven, vraag ik me af. Ouders en kinderen kunnen heel verschillend zijn, maar veel ervaringen neem je mee als je volwassen bent. In zulke momenten ga je het leven relativeren, hoewel ik moet bekennen dat het me in het dagelijks leven steeds beter af gaat. Goede keuzes maken, concentreren op wat echt voor je belangrijk is: "wat je bent". En de rest over je heen laten komen, het besef dat het goed zit.

Goede vrienden en mensen om je heen, waar je je mee verbonden voelt, maken het verschil. Leeftijd en omgeving is niet belangrijk, wel een gemeenschappelijke visie op het leven. Het openstaan voor anderen, voor nieuwe indrukken. De ruimte hebben -en krijgen-, het geeft geestelijke rust.

De muziek is afgelopen, de koffie is op. Tijd om verder te gaan met de dagelijkse bezigheden, tijd om verder te gaan met leven.

Tekst: Rosa

Foto's: http://ferran.les-plus-simples.com/

In de kleur van jouw huid

2008-02-13T21:14:00.004+01:00

Ik weet de kleur waar hij het liefst op loopt

Ik weet de kleur die hij bij voorkeur draagt

Maar lopen is niet hetzelfde als slapen

en dragen niet hetzelfde als wakker worden.

Ik heb hem dus gevraagd: in welke kleur wil jij het liefste

slapen, in welke kleur wil jij het liefste wakker worden

In de kleur van jouw ogen zei hij, in de kleur van jouw huid.

Ik heb er niet naar gezocht. Ik wist ook zonder zoeken wel

dat er geen winkel bestaat die dekbedovertrekken verkoopt

in die kleuren. Er zit niets anders op. Ik moet voor altijd

bij hem slapen.

Gedicht: Tjitske Jansen, "Voor zijn verjaardag".

Dichtbundel: "Het moest maar eens gaan sneeuwen"

Foto: Rosa

Schaatsers en autowassers

2008-02-11T14:20:00.001+01:00

Zondagochtend. Als ik de deur opendoe om te gaan hardlopen, is de buurman z'n auto al aan het wassen. Hij houdt een doekje in zijn hand, de wieldoppen glimmen in de zon. Na het verplichte "goedemorgen" en een flauwe opmerking van mijn kant over het poetsen, gaat hij verder met zijn drukke bezigheden. De wereld van autowassers is mij vreemd. Onze werelden zullen zich nooit kruisen, vrees ik.

Het mooie weer lonkt. Ik adem diep en neem voor de zoveelste keer de vertrouwde route langs de rivier. Ik ken elke boom, elk huis, elke bocht. De rivier rechts, het weiland links. Maar, ondanks alles, ontdek ik elke keer onderweg wat nieuws. Iedereen blijkt buiten te zijn. Ik kom tientallen renners, fietsers, skaters, roeiers tegen. Kinderen die aan het paardrijden zijn, oudere wandelaars. De massaliteit van Nederland met mooi weer. Ik aanschouw altijd met verbazing het hele tafereel en laat het vandaag op me afkomen. Overmacht.

Ik beslis te genieten en me er niet druk over te maken, het is tenminste niet elke dag mooi weer in dit land. Er moet wel een keuze gemaakt worden: het WK-schaatsen kijken op tv, of rennen, fietsen en een drankje op een terrasje. Moeilijk kiezen is het niet. In mijn geval wint de zon het altijd. Maar schaatswedstrijden mis ik zelden. Schaatsen is één van de mooie dingen van Nederland. De kracht van de sporters, gecombineerd met een tikje Nederlandse eigenzinnigheid. De glans van het ijs, de schreeuwende toeschouwers, het wedstrijdgevoel. Het heeft iets puurs en ongekunstelds. Iets eigens.

Rennend langs de rivier denk ik aan de schaatsers en het contrast tussen het koude ijs en de felle zon. Ik laat me verwennen door de zonnestralen, het zachte ochtendlicht geeft een extra dimensie aan het lopen. Daarna ga ik moe, maar voldaan, verder genieten van de eerste zonnige dag. Vandaag moet alles tegelijk: rennen, fietsen, biertje op een terrasje. Carpe Diem. Je weet nooit hoe het morgen zal zijn.

Maandagochtend. Grote krantenkoppen: "Sven Kramer als Muhammad Ali". In het Sportforum in Berlijn heeft Sven Kramer bij de allrounders de wereldtitel veroverd. "De man met de hamer", stond er op een oranje spandoek. De Noor Bökko maakte geen kans. "We kunnen geen schaatsen kopen zoals de Nederlanders", zei coach Peter Muller. Nederland heeft weer iets om over te praten: het WK-schaatsen en het vervroegde mooie weer.

De zon schijnt nog steeds. Vandaag moet ik weer keuzes maken: het huishouden of naar buiten.

De keuze is wederom makkelijk gemaakt...

Tekst: Rosa

Foto: http://www.flickr.com/photos/mediocre/

Chocola

2008-02-09T10:28:00.000+01:00

De geur van chocola

met een vleugje scherpe kruiden

intens, doordringend, zoet

een droom:

een donkere tint

een ovale vorm

een verre reis

een tropische boom.

De zinderende hitte

de vochtige lucht

het zweet op je lichaam

de olieachtige geur.

Je wordt wakker in de kou

het geluid van de regen op het dak

de zoetige geur is weg

de winter blijft.

Gedicht en foto: Rosa

Burger King

2008-02-06T20:57:00.000+01:00

Was er een tijd dat ik hier boven stond,

mijn mond vol Proust en Bloem, mij hoor je niet,

niet meer. Wat heeft het nog voor zin om in

een taal te denken die geen tanden heeft?

Ik sta alleen. Mijn woorden zijn naar god.

Dus slof ik door de leeszaal van de straat

en blader maar wat door de Burger King,

gewoon, omdat ik leef, omdat ik hopeloos

eenvoudig eet en straks vanzelf vertrek.

- Als deze wanhoop ons Walhalla is,

als hier het ware leven staat te lezen,

mij best, ik zag genoeg. In dit verhaal

betaal je met jezelf, niet eens bedroefd,

eerder verbaasd dat alles wat zo laag

en lelijk is zo sterk en stevig staat.

Gedicht: Menno Wigman, "Burger King", uit dichtbundel "Zwart als kaviaar"

Foto: http://www.flickr.com/photos/mediocre/

Toveren

2008-02-05T13:22:00.000+01:00

Terwijl ik over het gemis van de zon schrijf

kijk ik naar buiten en denk na

de rokerige wolken versnellen hun pas

de bomen steken hun scherpe nagels in de lucht

de meeuwen vliegen doelloos in cirkels rond

de verroeste oude fiets leunt moe tegen de schuur

en de druppels tekenen streepjes op het glas.

Ik tover alles klein

en stop het in een zilveren doosje:

de wolken, de bomen, de meeuwen, de druppels

en mijn gedachten.

De zon is ver te zoeken vandaag.

Gedicht en foto: Rosa

Mijn ziel voor een beetje zonneschijn

2008-02-04T13:26:00.000+01:00

De winter is te lang geweest, denk ik elk jaar eind januari. Na jaren grijze winters in Nederland te hebben meegemaakt kan ik er nog niet aan wennen. Vandaag slaat de vermoeidheid toe. Maar, heel toevallig, schijnt wel de zon na vele dagen regen en wind. In andere omstandigheden zou ik gelijk naar buiten gaan: even gaan fietsen, fotocamera mee, op zoek naar mooie beelden. Maar nu kan het niet. Ondanks het weer heb ik de laatste jaren de Hollandse luchten leren waarderen. De prachtige wolkenluchten, de kleuren, een soort levend schilderij. Het water en de reflectie, het bijzondere licht. Elk land heeft iets unieks en waardevols, je moet het alleen leren ontdekken.

Soms probeer ik me de vroegere winters in Spanje voor de geest te halen. Het winterzonnetje, hoe aangenaam de warmte op je lichaam voelt, maar het lukt me niet helemaal. Ik heb vage herinneringen aan een stralend blauwe hemel, buiten lopen zonder jas, op een bankje zitten en genieten van de zon. Wandelingen in het bos, de geur van pijnbomen, de droge, harde grond. Uitstapjes in de weekenden naar skigebieden, maar één uurtje rijden van huis. En overal in de beelden van mijn geheugen schijnt de zon fel. Op bepaalde dagen zou ik zelfs een soort Faust willen zijn, mijn ziel voor een beetje zonnneschijn. Zo intens is vaak dit gevoel. Hoe zou het in Ijsland of Finland in de winter zijn, denk ik soms. Donkere dagen, maar een paar uur licht per dag.

Een goede vriend uit Noord-West Spanje die nu in Barcelona woont, zegt altijd dat hij de regen van het Atlantische gebied mist. In Barcelona regent het inderdaad heel weinig. De stad heeft zachte en aangename winters, een ideaal klimaat. Midden in de winter bereikt de thermometer zelfs de 18 graden. Toen ik daar woonde heb ik nooit de regen gemist. Als het een keer regent, is het heel hevig en kunnen de afvoerputten de grote hoeveelheden water niet verwerken. Het water stroomt er krachtig in grote kolken uit. De stad krijgt een spookachtige aanblik en voelt leeg, iedereen vlucht naar binnen. Alles heeft een armoedige waas om zich heen. Deze Mediterrane steden zijn niet gemaakt voor de regen, ze hebben zon nodig om er op hun best uit te zien.

Maar de tijd gaat snel en met de eerste straaltjes zon ben ik gauw alles vergeten. Nu wordt het geduldig wachten en de tijd binnen zinvol besteden. Een interessant boek, een boeiend gesprek, een sfeervol etentje met goede vrienden.

Wachten op de eerste zonnestralen, dan kan je extra genieten. Lang wachten kan ook bijzonder lonend zijn.

Tekst en foto: Rosa

Grote mensen houden van cijfers

2008-02-02T12:41:00.000+01:00

Grote mensen houden van cijfers. Als je met ze over een nieuwe vriend praat, vragen ze je nooit naar de belangrijkste zaken. Ze zeggen nooit tegen je: "Hoe klinkt zijn stem?" Van welke spelletjes houdt hij het meest? Verzamelt hij ook vlinders?"

Ze vragen je: "Hoe oud is hij? Hoeveel broers heeft hij? Hoeveel weegt hij? Hoeveel verdient zijn vader?" En pas dan denken ze dat ze hem kennen. Als je tegen grote mensen zegt: "Ik heb een mooi huis van roze baksteen gezien met geraniums voor de ramen en duiven op het dak..." dan kunnen ze zich dat huis niet voorstellen. Je moet teggen ze zeggen: "Ik heb een huis van een half miljoen gezien". Dan roepen ze: O, wat mooi!".

Le Petit Prince, Antoine de Saint Exupéry.

Foto: Rosa

Ithaka, K.P. Kaváfis

2008-01-28T13:05:00.000+01:00

Als je op je tocht naar Ithaka vertrekt,

smeek dat je weg heel lang mag zijn,

vol avonturen, vol ervaring.

De Laestrygonen en de Cyclopen,

en de toornige Poseidon moet je niet vrezen:

zulke wezens zul je nooit vinden op je weg,

als je denken hoog blijft, als een uitgelezen

bewogenheid je lichaam en je geest bezielt.

De Laestrygonen en de Cyclopen,

de woeste Poseidon zul je niet ontmoeten,

als je ze niet me je meedraagt in je ziel,

als je ziel ze niet voor je ogen plaatst.

Smeek dat je weg heel lang mag zijn.

Dat er vele zomerse morgens zullen zijn

waarop je, met wat een voldoening, wat een vreugde

zult binnengaan in voor het eerst aanschouwde havens;

en dat je moogt vertoeven in Phoenicische stapelplaatsen,

en daar goede waren kopen kunt,

parelmoer en koralen, amber en ebbehout,

en zinnestrelende parfums van elke soort,

zo overvloedig als je kunt zinnestrelende parfums;

en dat je naar veel steden in Egypte gaan moogt

om te leren en te leren van de wijzen.

Houdt altijd Ithaka in je gedachten.

Daar aan te komen dat is je bestemming.

Maar overhaast de reis volstrekt niet.

Beter dat die vele jaren duren zal,

en dat je, oud al, landen zult op het eiland,

rijk met alles wat je onderweg hebt gewonnen,

niet verwachtend dat Ithaka je rijkdom geven zal.

Ithaka gaf je de mooie reis.

Zonder dat eiland was je niet op weg gegaan.

Verder heeft het je niets meer te geven.

En als je het armelijk vindt, Ithaka misleidde je niet.

Zo wijs als je bent geworden, met zoveel ervaring,

zul je al begrepen hebben wat Ithaka's betekenen.

K.P. Kaváfis, Verzamelde Gedichten

Foto: Rosa

De mystiek van Rumi

2008-01-18T20:16:00.000+01:00

De laatste jaren neemt spiritualiteit een steeds belangrijkere plaats in in de westerse wereld. Regelmatig staan er artikelen over dit onderwerp in bladen in kranten, je kunt er niet meer omheen. De maatschappij verhardt, consumptie en het snelle leven zijn de kenmerken van nu. Er is geen tijd voor je medemens, om naar de anderen te luisteren, om goed om je heen te kijken, zonder haast. Terug naar de traagheid. Om de leegte van het bestaan tegenstand te bieden gaan steeds meer mensen de antwoorden zoeken in spiritualiteit.

Mystiek is een deel van de spirituele wereld die ik altijd fascinerend heb gevonden.

Jalal al-Din Rumi, de Perzische dichter en mysticus, is daarvaan het grote voorbeeld. Hij werd geboren in Balkh, het huidige Afghanistan, op 30 september 1207. Vanaf de 15e eeuw werd hij Mevlana genoemd, die onze heer betekent. Zijn vader was een Soefi meester. Door het dreigende gevaar van de Mongolen, onder leiding van Djengis Khan, verhuisde de familie naar Bagdad, Syrie, en later naar Konya, in het huidige Turkije. Daar vonden zij een veilige thuishaven. Toen zijn vader stierf, volgde Rumi hem op en werd hij een deskundige op het gebied van theologie, rechtsgeleerdheid en Soefisme.

Jaren later maakte hij ook kennis met de muziek van de Derwisjes: extatische muziek, zang en dans. Hij leerde ook het mysterie van de goddelijke liefde en begon met het reciteren van gedichten .

Rumi werd de leidende figuur van de Soefi beweging in Konya en stichtte de dansende derwisjen. Deze religieuze muzikanten en dansers maken ronddraaiende bewegingen om hun as om in extase te raken. Ook als het er uitziet als een mooie ceremonie, in werkelijkheid is het een vorm van gebed om dichterbij God te komen. De dansen zitten vol symboliek, de rechterhandpalm wijst naar boven om de zegen van God te ontvangen en de linkerpalm wijst naar onderen om de zegen aan deze wereld te brengen.

Het Soefisme heeft zijn oorsprong in de oude Islam. Deze benaming komt van soef, dat in het Arabisch wol betekent. De eerste soefi's droegen wollen kleding om hun soberheid en armoede te laten zien. In de 6e eeuw waren er al soefi's, die door het Midden-Oosten en India trokken.

Sinds kort is er een nieuwe stroming ontstaan, het Universeel Soefisme, een combinatie

van denkbeelden van het westen en het Soefisme. De Indiase muzikant Hazrat Inayat Khan kreeg van zijn soefi-meester de opdracht om het Soefisme te verspreiden en de werelddelen te verenigen. Hij heeft het Soefisme losgekoppeld van de Islam om het toegankelijker te maken voor de westerse wereld, en legde voornamelijk de nadruk op een levenshouding: "voor hen die zoeken naar waarheid". De aanhangers van het Universeel Soefisme richten zich meer op de zoektocht naar de "Eenheid in Verscheidenheid". Het maakt niet uit wat je geloof of wat je overtuiging is, de essentie is voor iedereen toepasbaar.

"God moet je niet buiten jezelf zoeken, maar binnen in jezelf", zoals Rumi zou zeggen.

Tekst: Rosa

Bron: gedeeltelijk Wikipedia

Foto: Roel Wijnants. http://www.flickr.com/photos/roel1943/

De vlucht

2008-01-18T10:50:00.000+01:00

"Vluchten naar een veroverd land en het spoedig onverdraaglijk vinden, want men kan nergens heen vluchten"

Franz Kafka, Dagboeken 1910-1913

Foto: Rosa

A foggy day in Rotterdam

2008-01-15T19:46:00.000+01:00

Je kent het wel: een middag wachten

tot het gaat misten. Wachten

tot het donker wordt. Of avond wordt. Hij

(ik heb het over hem) kijkt,

ziet lege bussen

die koppig starten, de stad in -op zoek naar meer mist?

Stemmen van mensen. Oproer? Bijval?

Hij herkent ze, de stemmen. De mensen

kent hij niet -nooit gekend.

Je kent het wel: pijnlijk nauwkeurig

kan hij je zeggen (maar hij doet het niet):

"Nu gaat de telefoon",

En dan gaat de telefoon. De angst

dit aan te voelen. En de angst (nog groter)

zich na tien, elf juiste voorspellingen, te vergissen.

De mist is binnen.

Reeds zijn de radiatoren verkild.

Hij trekt zijn benen op. Wacht.

Het wordt donker. Of avond.

Hij trekt huiverend een haar uit zijn pols.

Gedicht: C.B. Vaandrager, uit Totale Poëzie

Foto: Rosa

Passie voor het leven

2008-01-12T20:59:00.000+01:00

"De rode draad is de vraag: ga je mee in de veilige maalstroom van consumptie waarin paniek, maar ook passie, langzaam uitdoven, of blijf je geloven dat het anders kan?"

"Het is aan elk van ons om te bepalen of we onze passie voor veiligheid inruilen, of andersom. Door gebaande paden te verlaten".

Tekst: Maarten Das in "Passionate Magazine"

Foto: Rosa

Balloons

2008-01-07T20:39:00.000+01:00

Since Christmas they have lived with us,

Guileless and clear,

Oval soul-animals,

Taking up half the space,

Moving and rubbing on the silk

Invisible air drifts,

Giving a shriek and pop

When attacked, then scooting to rest, barely trembling.

Yellow cathead, blue fish-

Such queer moons we live with

Instead of dead furniture!

Straw mats, white walls

And these travelling

Globes of thin air, red, green,

Delighting

The heart like wishes or free

Peacocks blessing

Old ground with a feather

Beaten in starry metals.

Your small

Brother is making

His balloon squeak like a cat.

Seeming to see

A funny pink world he might eat on the other side of it,
He bites,

Then sits

Back, fat jug,

Contemplating a world clear as water,

A red

Shred in his little fist.

Gedicht: Sylvia Plath, "Balloons"

Foto: Rosa

Hollands Licht

2008-01-03T23:14:00.001+01:00

Voor Cathelijne

De laatste tijd ben ik erg bezig met alles wat met licht te maken heeft. Bij fotograferen, tekenen, schilderen, de basis is het licht. Soms is het of ineens een besef komt, een inzicht, en openbaart zich een wondere wereld van helderheid die je eerder niet opgemerkt had.

Een paar dagen geleden mocht ik van een vriendelijke collega een documentaire lenen over "Hollands Licht". In 2003 heeft bij het Filmfestival een prijs gekregen voor de beste documentaire. Ik had er wel eerder van gehoord, maar had geen idee van wat ik er van kon verwachten. Het blijkt de moeite waard te zijn. Indrukwekkende beelden: de Nederlandse hemel, één plaats en afwisselende beelden, opgenomen in verschillende seizoenen en tijden.

Wolken, veranderingen in de lucht, grote contrasten, het licht. Alle stukjes van de puzzel passen perfect in elkaar.

Niet de verf, maar het licht is het belangrijkste ingrediënt van de schilder. Het bijzondere licht in Nederland heeft veel oude schilders geïnspireerd. Het licht in Nederland zou halvewegen de vorige eeuw zijn speciefike helderheid hebben verloren, wegens het inpoldering van de IJsselmeer, werd gezegd. In Nederland is alles verbleekter en daardoor springen de kleuren naar voren. In de landen uit de Middellandse Zee is het licht compleet anders. De zon overheerst en alles verbleekt. Het belangrijkste verschil is het water, het water in de atmosfeer. Het IJsselmeer werkt als een groot lichtreflecterende spiegel, die alles weerkaats. Hoe minder water, hoe minder reflectie en een heel ander licht. In Nederland zie je de zachtheid en de intimiteit van de atmosfeer in de lucht.

Een kenmerk van het Hollands licht is dat de lucht steeds verandert. Ook de grote aanwezigheid van het water die het licht difusser maakt en reflecteert. Erg belangrijk zijn de verschillen, want het verschil vergroot het bewustzijn. Het bijzondere aan de lucht is niet de helderheid, maar de voortdurende verandering, dankzij de wind, de wolken en het water, die constant in beweging zijn. De vochtige atmosfeer verzacht de contouren.

Het licht zelf kun je niet zien. Je ziet alleen wat het licht aanraakt, dat kan je schilderen. De Nederlandse oude schilders hadden met elkaar iets gemeen: helderheid. Eén van de belangrijkste is Philips Könink. Geboren in Amsterdam en een goede vriend van Rembrandt. Het kenmerk van zijn landschappen is voornamelijk een hoge oogpunt en dat de hemel minstens de helft van het beeld in beslag neemt. Hij ontwikkelde een eigen techniek, zette donker voor licht en licht voor donker, bijvoorbeeld een licht gebouw tegen een donkere achtergrond en andersom.

De natuur is zo'n volstrekte chaos, de schilders proberen daarin orde in te brengen. De mythe van het Hollands licht heeft zijn oorsprong in de negentiende eeuw. Toen werd voor het eerst daarover geschreven. In die tijd, werd de kleur onderdrukt ten gunste van het licht.

Rembrandt, Cuijp, Vermer en veel andere schilders kenden al de effecten van het licht in de schilderkunst. Dankzij Albert Cuijp, het mythe van het licht bracht veel schilders, Monet onder andere, naar Dordrecht, een culturele bedevaartplaats voor schilders. Lucht en licht zijn de tovenaars van toen. De schilders van de Haagse School werden daardoor "Schilders van het licht" genoemd.

Zien is kijken naar nuances. We worden verrast door de verschillen in helderheid en de nuances in kleur. Het landschap is vaak eentonig en daarom kijk je vaak naar boven, naar de horizon. Het bijzondere in Nederland is juist dat je de horizon zit. In Spanje, bijvoorbeeld, kan je niet zien waar de lucht ophoudt en waar de aarde begint.

Nederland is een land van water en lucht. Aan de hemel zie je altijd die witte en grijze wolken. Ook de horizon is van belang, de vrije horizon. Hoe meer bebouwing, hoe minder je aan het Hollands licht zult denken. In de polders zie je de horizon, maar niet als je, bijvoorbeeld, in Amsterdam bent. De gebouwen zijn te hoog en ontnemen het zicht. Het beste kan je in de binnenlanden het Hollands licht ervaren, plaatsten met een oneindige horizon en een brede hemel.

"Licht is leven. Het brengt alles tot leven"

Tekst: Rosa, Bron: "Hollands Licht", documentaire 2003.

De Kroon, Wissenraet & Associés, director: Pieter de Kroon

Foto: http://www.flickr.com/photos/d_vdm/

1 januari, bevroren beelden

2008-01-01T11:55:00.000+01:00

Mijn eerste gedicht in het Nederlands, 1 januari 2006. Mijn stijl is wat compacter geworden, maar het beeldende blijft.

1 januari. De straten leeg. De grijze hemel vol nostalgie.

Het nieuwe jaar slaapt in zijn wieg, onverstoorbaar

het oude heeft ons verlaten zonder afscheid te nemen

't blijft slechts een bittere smaak.

Overblijfselen van een drukke avond vol vuurwerk,

champagne, confetti en muziek

voeten die dansen in de nacht. Twaalf uur. Een kus.

De bezweten lichamen tegen elkaar. De buurman

schreeuwt in mijn oor: "Gelukkig Nieuwjaar"
de voorstelling is opnieuw begonnen

goedkope romantiek vult de ruimte. De lucht wordt zwaar.

Vier uur 's nachts. De tafels vol etensresten

Halfvolle glazen kijken ons met treurige blik aan,

kleurrijke serpentines slingeren en kruipen op de vloer

In de gang, lege vuurwerkdozen en gekreukelde

vuilniszakken wachten in de nacht

de aliens kunnen onze geest bevangen

het verstand is uitgeschakeld en slaapt z'n roes

van het Nieuwejaar.

'S ochtends vroeg. Buiten domineert het grijs

een rood tapijt bedekt de keien van de straat

een paar buren vegen de resten vuurwerk

één vertelt een mop, een oude mop. Iedereen

lacht ontspannen. Een foto: "Smile"

Bevroren beelden, herinneringen van een lege dag.

Gedicht en foto: Rosa

De oneindige wereld

2007-12-30T22:25:00.000+01:00

December in de duinen. De hemel blauw, windstil, zand in de kleur van goud.

Voetafdrukken op het zand, spelende kinderen in de verte. Stilte.

De grijze zee, rustig en kalm. De geur van zout.

Het geluid van de golven, die zich speels omrollen in het transparante water.

Glimmende sterretjes weerkaatsen de reflectie van de zon. Een meeuw

raakt de golven bijna aan met zijn witte vleugels.

Ik kijk naar de verte, naar de horizon. Naar de oneindige wereld.

Tekst en foto: Rosa

The Gift

2007-12-30T17:52:00.000+01:00

This morning there's snow everywhere. We remark on it.

You tell me you didn't sleep well. I say

I didn't eather. You had a terrible night. "Me too."

We're extraordinarily calm and tender with each other

as if sensing the other's rickety state of mind.

As if we knew what the other was feeling. We don't,

of course. We never do. No matter.

It's the tenderness I care about. That's the gift

this morning that moves and holds me.

Same as every morning.

Raymond Carver, "The gift"

Foto: Rosa

Laatste dagen van december

2007-12-25T14:27:00.000+01:00

We verdoen de dagen in een waas

van strijkers en weemoedigheid.

Dit is de tijd van valse wensen

en bewogen brieven, de laatste

van het jaar. Hoe dan de broze

maanden bovendrijven, hoe de dagen,
voor het eerst weer, tellen.

Dus bellen oude minnaressen,

wensen ons alvast het beste

en beginnen over onbezonnen lentes

en het schrikbeeld van een berg

van zevenduizend monter opgerookte

sigaretten -weer een jaar in as.

December: inkeer en ontreddering,

een schacht van angst die niet bezworen

wordt door drank of naasten. Waar is toch

het vuurwerk dat het tellen temt,

de stem die zegt dat het jaar

alsnog een noodzaak kent?

Menno Wigman, "Laatste dagen van december"

Foto: Rosa

Winterslaap

2007-12-18T11:24:00.000+01:00

't Sneeuwt. De hemel wit. Zondagmiddag glijdt weg.

De sneeuwvlokken spelen verstoppertje tussen

de tuinplanten, rennen in de tijd.

December. Een winterlange slaap. De zon droomt

van zand en zee, zweet en naakte lichamen. Een reis.

Hij wacht geduldig.

Zomaar een zondagmiddag. Een zwerm vogels, een stille

tuin, speelse sneeuwvlokken op het glas, een witte hemel.

De kou. De tijd staat stil en verdwijnt.

De zon vertrekt naar het zuiden.

Gedicht en foto: Rosa

Where water comes together with other water

2007-12-14T21:26:00.000+01:00

Voor Ibán

Toen ik het een paar jaar geleden met een goede vriend over het hardlopen had en ik vertelde dat ik altijd langs de rivier ren, verwees hij me naar een gedicht van Raymond Carver: "Where water comes together with other water". Nooit had ik van Carver gehoord en ging op internet driftig op zoek naar dit gedicht. Eerst las ik enkele fragmenten van zijn teksten. Het was gelijk raak, mijn innerlijke wereld stond op zijn kop. Impactant. De harde realiteit van het dagelijks leven. Direct, ironisch, intiem, hard maar, te gelijk, bijzonder gevoelig. Zijn stijl: beknopt en compact. Na veel zoeken vond ik het gedicht over de rivieren, in het Spaans. Ik ben het nooit vergeten. Daarna heb ik in een korte periode al zijn boeken gekocht.

Als ik nu langs de rivier ren, denk ik er vaak aan, en de wereld om me heen verandert met de woorden mee.

I love creeks and the music they make.

And rills, in glades and meadows, before

they have a chance to become creeks.

I may even love them best of all

for their secrecy. I almost forgot

to say something about the source!

Can anything be more wonderful than a spring?

But the big streams have my heart too.

And the places streams flow into rivers.

The open mouths of rivers where they join the sea.
The places where waters comes together

with other water. Those places stand out

in my mind like holy places.

But these coastal rivers!

I love them the way some men love horses

or glamorous women. I have a thing

for this cold swift water.

Just looking at it makes my blood run

and my skin tingle. I could sit

and watch these rivers for hours.

Not one of them like any other.

I'm 45 years old today.

Would anyone believe it if I said

I was once 35?

My heart empty and sere at 35!

Five more years had to pass

before it began to flow again.I'll take all the time I please this afternoon

before leaving my place alongside this river.
It pleases me, loving rivers.

Loving them all the way back

to their source.

Loving everything that increases me.

Raymond Carver: "Were water comes together with other water"

Foto: Rosa

Geluk is liefhebben

2007-12-10T20:30:00.000+01:00

Iedereen heeft z'n trekjes. Ik heb bijvoorbeeld, de neiging om kranten en bladenknipsels te bewaren. Artikelen die ik interessant vind, plaatsen waar ik heen wil, optredens, tentoonstellingen. Een gevarieerde puzzel. Regelmatig gooi ik wat weg, en daardoor kom ik af en toe fragmenten tegen die ik al lang vergeten was.

Zoals deze week. Diep verstopt onder een paar bladen vond ik een artikel over het geluk. Ik heb het opnieuw gelezen en weer besloten om het te bewaren, omdat ik mezelf goed kon vinden in die beschrijving:

"Wie nooit iets durft, wie nooit zijn eigen grenzen verlegt en daarbij enig risico wil lopen, zal zich nooit verder ontwikkelen. Uitdagingen brengen ons verder. Want diep in ons hart weten wij:'Dit is mijn eigen falen, mijn eigen kracht, mijn eigen succes'. Koester geen angst voor diepe gevoelens...".

Dit heeft me aan het denken gezet. Geluk is ook iets persoonlijks, hoe je het zelf ervaart. Sommige mensen dromen van meer geld, een mooi uiterlijk, nieuwe dingen kopen. Ik denk dat het geluk zit voornamelijk in het geliefd te voelen. En kunnen liefhebben. Maar ook om het vermogen om van de kleine dingen te kunnen genieten. Een open houding naar de anderen toe, zonder angst. Om jezelf te kunnen zijn: "Wat je bent". Je vaardigheden te kunnen ontwikkelen, wat je van nature kan. Misschien een cliché, maar wel treffend.

Het geluksgevoel wisselt ook, net als de golven van de zee. En zo hoort het ook. Anders zouden we het nooit kunnen vergelijken met de minder goede momenten. Met een constant geluksgevoel zou je het nooit op waarde kunnen schatten.

In de "Dikke van Dale" staan verschillende beschrijvingen van geluk: "Gunstige loop van de omstandigheden", "Aangename toestand, welzijn", en "Behaaglijk gevoel over iemand die zich verheugt over zijn welzijn".

Als ik zelf dit gevoel samen zou moeten vatten, zou ik het beschrijven als: "Liefhebben en zich geliefd voelen".

Foto en tekst: Rosa

Citaat: Dorothee Röhring

Two Worlds

2007-12-09T12:32:00.003+01:00

In air heavy
with odor of crocuses,

sensual smell of crocuses,
I watch a lemon sun disappear,

a sea change blue
to olive black.

I watch lightning leap from Asia as
sleeping,

my love stirs and breathes and
sleeps again,

part of this world and yet
part that.

Raymond Carver, "Two Worlds"
Foto: Jan-Willem Wolf
http://www.flickr.com/photos/ingeliefhebber/

Hüzün, de melancholie van Istanbul

2007-12-04T21:33:00.000+01:00

Vorig jaar toen ik in Istanbul was, viel me al op dat de stad een bijzondere sfeer uitstraalde. Istanbul is een stad met een rijk verleden, gesticht door de Grieken, zo'n 27 eeuwen geleden. De stad is druk en levendig. Er wonen 11 miljoen mensen. In de smalle straatjes zie je overal gezellige restaurantjes, de mensen maken graag een praatje en wisselen de laatste nieuwtjes uit. Hier en daar zie je ook oude mannetjes zittend op kleine krukken, die rustig nippen aan een klein glaasje zoete appelthee. De grote Bazaar ademt de sfeer van de Duizend en één Nachten. Oriëntaalse zwoele geuren, glitter en felle kleuren, mannen die hun koopwaar aanprijzen. Een wereld van zintuigen.

De rivier Bosporus maakte veel indruk op me. Vaak is hij in nevelen gehuld en zie je de tientallen moskeeën wazig boven de horizon uittornen. De oude veerponten varen heen en weer en de Galatabrug glimt trots, met al die mannen op een rij die dagelijks hun hengels uitgooien.

De stad straalt een melancholische sfeer uit: Weemoed, in het Turks genaamd "Hüzün". Het betekent niet een individueel gevoel, maar van de hele stad. Het sombere gevoel dat miljoenen mensen gezamelijk ervaren. Orhan Pamuk zegt over "Huzur", de allergrootste roman die over Istanbul is geschreven: "Een weemoed die hun wilskracht knakt en veroordeelt tot nederlagen. De weemoed maakt het onmogelijk dat liefde eindigt als een vredige kalmte. De liefdesverhalen in Istanbulse zwart-wit films eindigen onveranderlijk in melodrama".

Maar in de mystiek is de kijk veel positiever. Het is niet de aanwezigheid van weemoed, maar juist de afwezigheid ervan die geldt als een gemis. In de literatuur, poezië en de lokale muziek, hüzün, een emotie die je vaak tegenkomt, geldt als een levensvisie.

Bejan Matur (1968) hoort bij de jonge generatie Turkse dichters. Zij geeft met treffende woorden de melancholie van een land weer, en het taalgebruik zit vol oriëntaalse invloeden.

Van wind vervulde landhuizen

..."We zouden afscheid nemen van elk van ons

Bij één of andere afslag.

Maar wie zou het eerst

Wie zou het eerst bang worden

Voor de weg

De nacht

De oude ruiter

Wie was er aan de beurt

We huiverden daarom bij elke kruispunt.

Ik was tot het eind gebleven

Met de smalle weg die zich voor mij uitstrekte
Een reiziger door het leven was ik nu

Die kracht putte uit zijn pijnen..."

Hüzün, weemoed. Zoals Robert Burton daarover schreef : ''Alle andere geneugten zijn nietszeggend. Geen enkele is zo aangenaam als melancholie".

Foto en tekst: Rosa

Gedicht: Bejan Matur

The Bell Jar

2007-12-02T17:22:00.001+01:00

In Memoriam

"Outcast on a cold star, unable to feel anything but an awfull helpless numbness. I look down into de warm, earthy world. Into a nest of lovers beds, baby cribs, meal tables, all the solid commerce of life in this earth, and feel apart, enclosed in a wall of glass. "

Sylvia Plath, 'The Bell Jar"

Foto: http://ferran.les-plus-simples.com/

Boris, ik hield van je!

2007-11-27T19:44:00.000+01:00

Ik liep langs de Maas, in het donker

Het was stil. In de verte, de lichten van de stad

ik dacht aan het thuiskomen

een rustige avond, een glaasje wijn.

Een bericht. Een onbekend nummer, dacht ik.

Na het bellen, een vertrouwde stem

"Boris is overleden", zei ze.

Ongeloof. Een traan.

De weg langs de rivier zag er vredig uit

de straten leeg, een enkel schip

in het zwarte water.

Kort geleden had ik nog je foto

op het web gezet

met een bijzonder gedicht over vrijheid

Een portret vanaf de zijkant. Vooraan in beeld,

je rastahaar

Je zag het niet. Je was puur jezelf.

Die blik...

Ik vroeg je nog om met me te dansen

bij het feest op het werk

"Mijn knie", zei jij. Je liet het verband zien.

Ik heb veel van je geleerd:

dat iedereen gelijk is. Delen. Dat huidskleur of status

helemaal niet belangrijk is.

Gisteren schreef ik nog over vergankelijkheid

zonder te beseffen dat jij er niet meer was

Lieve Boris, vrijheid past bij jou. Hier,

een deel van het gedicht

die ik voor jou uitgekozen had:

"...Libertad se bebe y se respira

la libertad es cantar en tiempo de silencio

la libertad si quieres será tuya

pero

sólo por un momento

porque cuando la tengas

se escapará riendo entre tus manos

y tendrás que buscarla y perseguirla

por las calles ciudades praderas y desiertos

de todo el vasto mundo

porque se deja amar únicamente por amor por ganas

porque ella

es más hermosa que una pluma al viento."

Gedicht en foto: Rosa

Fragment gedicht in het Spaans: José Agustín Goytisolo

Sommigen willen helemaal niets

2007-11-26T14:26:00.000+01:00

Je ziet, ik wil veel,

wellicht wil ik alles:

het duister van elke oneindige val,

van elk stijgen het schitterend lichtspel.

Zovele levenden willen helemaal niets.

Door eigen lichtvaardig oordeel

geadeld met gladde gevoelens.

Maar jij bent blij met ieder aangezicht

dat dient en dorstig is.

En jij verheugt je over allen

die je als instrument gebruiken.

Nog ben je niet koud. Het is niet te laat

om nog in je wordende diepten te duiken

waar men het leven vreedzaam ontdekt.

Rainer Maria Rilke, "Het Getijdenboek"

Foto: Rosa

De schoonheid van het verval

2007-11-23T23:38:00.000+01:00

Een paar dagen geleden zag ik een korte film over vervallen huizen, opgenomen in Griekenland. De regisseur had een totaal ander beeld laten zien van dingen die ons meestal op het eerste gezicht niet opvallen. In de toeristische folders wordt Griekenland altijd afgebeeld als een land met paradijslijke stranden, mooie landschappen, en de wereldberoemde klassieke gebouwen. Maar alles heeft twee gezichten.

De camera draaide heel langzaam, liet een paar seconde de beelden zien: deuren waar stukjes eraf waren, vervallen gebouwen, kapotte ramen waar je door het glas heen kon kijken. Ik vond juist dit soort beelden een bijzondere schoonheid bezitten. "De tand des tijds", dingen die vroeger mooi zijn geweest. Het idee van perfectie klopt niet meer en maakt ons onrustig.

De term "schoonheid" bevat veel nuances. Gisteren keek ik in een boek over honderdjarige vrouwen. De indrukwekkende schoonheid van een oud, rimpelig gezicht. Een intense blik die meer dan duizend woorden zegt. Pure mensen met een heel leven achter zich.

Alles is vergankelijk, net als wij. Er is een fotoboek van Hannes Wallrafen met stillevens, "De dingen". Zwart wit foto's die het heel treffend uitbeelden: twee vieze kopjes met schoteltjes, een oude emmer, uitgelopen aardappels, een donkere kelder waar door een kapotte muur een beetje licht naar binnen schijnt. De schoonheid van het verval.

foto: Rosa

Het licht is als het licht

2007-11-21T15:57:00.000+01:00

Het licht is als het licht

En op een dag verlies je je gezicht,

vult elke spiegel zich met vormloos ik.

Een traanzak zie je, hangvlees, haarverlies,

maar geen gezicht. -Je weet: er valt op straat

niet veel te vragen, ja, de tijd, de weg,

maar niemand die je ooit het licht uitlegt.

Hoe kwam je in die huid terecht? En is

het waar dat ieder na zijn veertigste

voor zijn gezicht vertantwoordelijk is?

Vragen. Koudwatervrees. Straks ga ook jij

de weg van alle vlees. En wat dan nog?

Terwijl ik dit gedicht herschrijf beschijnt

de zon mijn hand. Het licht is als het licht.

Er woont een heerser achter mijn gezicht.

Gedicht: Menno Wigman, "Het licht is als het licht"

Foto: Rosa

De Griekse goden van nu

2007-11-18T16:38:00.001+01:00

Op het witte papier komt langzaam maar zeker een gezicht tevoorschijn, strak getekend met houtskool. Een tijdloos gelaat: mannelijke neus, doordringende ogen, volle lippen, krullend haar. Een Griekse god. Het lichaam ontbreekt. De vrouw zit naast me geconcentreerd te tekenen in het atelier. Het lijkt of hij leeft. En voordat ik er erg in heb, ben ik heel ver met mijn gedachten. De tijden van de oude Grieken herleven voor een moment in mijn fantasie. Wie was die man? Hoe was hij? Wat voor leven leidde hij?

De figuur van Adonis, uit de Griekse mythologie, komt in mijn gedachten op. De oorsprong van de naam is van het Fenicische Adon, dat "heer" betekent. Hij was een onverschrokken jager, die vaak roekeloos te werk ging. De godinnen Aphrodite en Persephone voedden hem op. Aphrodite, de godin van de schoonheid, was verliefd op hem. Adonis kwam tragisch aan zijn einde, doodgetrapt door een wild zwijn dat hij achtervolgde. De godin was zo ontroostbaar, dat ze het leed niet meer kon verdragen. Ze smeekte Zeus om Adonis uit de onderwereld terug te roepen. Elk seizoen mocht Adonis de onderwereld verlaten en zijn geliefde bezoeken. In de herfst keerde hij met tegenzin terug naar de andere kant. In de moderne wereld, wordt met Adonis verwezen naar een mooie jongen of een knappe, gespierde man.

In de actuele wereld zou je het kunnen associeren met bodybuilders. Gespierde mannen, mooie lichamen. De cult van het lichaam. In de negentiende eeuw waren de sterke mannen erg populair. De bekendste is Eugen Sandow, gezegend met een opvallend fysiek, een laag vetpercentage en goede lichaamsverhoudingen. Hij was één van de medeorganistatoren van de eerste wedstrijden en wordt ook "The father of modern bodybuilding" genoemd.

Op de sportschool zie ik vaak mannen die met gewichten aan het trainen zijn. Elke dag volgen ze een serie oefeningen, niks wordt overgeslagen. Aan de muur hangen posters van hoe het ideale lichaam eruit moet zien. Een zwarte man, ingevet met glanzende olie, kijkt stoer de zaal in.

Ik vraag me af of ze ook andere interesses hebben of, "that's it". Of ze iets weten over hun goddelijke voorgangers uit Fenicië, Syrie, Griekenland, Summerië of Babilonië. Zouden ze ooit iets over de geschiedenis van de bodybuilding gelezen hebben?.

Tegenwoordig is bodybuilding uitgegroeid tot een van de meest beoefende sporten ter wereld. In Nederland wordt deze vertegenwoordigd door de NBBF. Slechts een klein gedeelte houdt zich profesioneel bezig met de sport, maar ruim één miljoen mensen trainen dagelijks met gewichten.

Je hebt natuurlijk ook andere sporters die gespierd zijn, maar hun lichamen zien er minder opvallend uit. Zwemmers, atleten, en onze eigen Nederlandse schaatsers. Pezige, krachtige lichamen. Maar behalve kracht bezitten ze ook snelheid. De Griekse goden van nu.

De tekening is af, de man kijkt met dromerige ogen naar de verte in het zachte licht van het atelier. Voor een moment voelt het of hij naar mij kijkt. Ik pak mijn spullen in en volg de weg door de tuin. Buiten is het kil, het regent zachtjes. Ik loop langzaam naar buiten het donker in.

Foto van Jusup Wilkosz, http://www.flickr.com/photos/d_vdm/

Info bodybuilding: Wikipedia

And what did you want?

2007-11-16T21:45:00.000+01:00

And did you get what

you wanted from this life, even so?

I did.

And what did you want?

To call myself beloved, to feel myself

beloved on the earth.

Raymond Carver, "Late fragment"

foto: Rosa

Desolatio

2007-11-14T22:57:00.000+01:00

Deze week bij het hardlopen dacht ik aan het Hollands landschap. Een mooie herfstdag, de wolken lichtpaars gekleurd, felle licht en donkere vlakken wisselden elkaar af. Heel anders dan andere dagen in de herfst of winter, de mist en het grijs waren even afwezig. Een adempauze in de tijd, een glimp van de lente. In de winter straalt het landschap een soort eenzaamheid uit. De uitgestrekte weilanden, ingepakt in een nevelige waas. Geen mens te zien, je kan eindeloos ver kijken. Een oneindigde wereld.

Eens las ik het woord "desolación" in een gedicht van Bernardo Atxaga. Het woord stamt uit het latijnse woord "desolatio". In het Dikke Van Dale betekent desolaat: "troosteloos" of "in ontredderde toestand". Een troosteloos landschap, zou je kunnen zeggen.

Toeschouwers

Een kille winterdag, een dunne laag ijs

op het gras

de horizon, een inmense ruimte in het kader

de bovenste vlak, de grijze hemel

het onderste, aardekleur

huizen en bomen, een paar stippen

hier en daar opgebracht.

Een vogel die gehaast

het luchtruim doorkruist

een vliegtuig, een speeldje in de lucht

verdwijnt snel

een horizontale streep in het midden

geeft de grens aan tussen hemel en aarde

Het is hier stil, het landschap

voelt desolaat.

Hemel, aarde, ijs, wind, en wij,

toeschouwers van het niks,

eenzaam in het brede landschap.

Foto en gedicht: Rosa

Diane Arbus en de verleiding

2007-11-12T12:05:00.000+01:00

"Iedereen wil nu eenmaal een bepaald imago hebben, maar ze zien en uiteindelijk anders uit. Ons hele uiterlijk is een soort signaal aan de wereld om op een bepaalde manier over ons te denken, maar er zit verschil tussen wat je wilt dat mensen van je weten en wat je hun over jezelf laat weten, ondanks jezelf. En dat heeft te maken met wat ik altijd de kloof tussen bedoeling en effect heb genoemd".

..."Ze was uiterst verleidelijk. Het is onmogelijk te omschrijven wat voor verleiding er van haar uitging, maar het is zeker dat die een grote rol in haar avontuur heeft gespeeld". Lisette Model zei dat de verleiding wat haar betreft goed in de 'Oxford Dictionary' werd gedefinieerd als: 'iets magisch, een betovering, een tovermiddel'. Ze voegde eraan toe dat 'Websters Dictionary' op zijn beurt specificeert dat 'De verleiding fascinerend en ongrijpbaar is en een aantrekkelijke, onweerstaanbare charme bezit'. Ten slotte zei ze nog dat iedereen overal en nergens verleid kon worden, maar niemand zich er ooit bewust was. "

..."Toch kreeg de verleiding voor Arbus net als op zoveel andere punten waarin ze verschilden, een heel andere betekenis dan die Lisette Model er zo gul aan gaf. De verleiding, bij uitstek een menselijke handeling, zou dan het laatse straaltje hoop van een zo diepe wanhoop zijn die zichzelf niet meer aan die naam zou durven geven. Maar eveneens, middenin de wanhoop, misschien de meest intense en meest belachelijke vorm van liefde. Daarom lijkt verleiding voor mij waarschijnlijk op iets tussen ontzetting en broosheid in, en altijd, wat haar status ook is, het product van een onverdraaglijke machteloosheid".

uit 'Diane Arbus, de droom van een schipbreuk' , van Patrick Roegiers

Tekening: Rosa

Watersnood

2007-11-09T11:23:00.000+01:00

"De wereld vergaat", dacht ik slaperig

toen ik door het raam zag

de kracht van de wind die uitraasde door het land.

Het begin van het einde. Apocalypsis Now

(en ineens verschenen beelden voor me

van Noach en de Ark op de top van de Ararat)

De storm woedt, donkere wolken dreigen met hun macht

"Orkaankracht", zegt een grijze radiostem:

"De Euromast gesloten vandaag".

Kale bomen worden uit de aarde bevrijd,

uit de grond gerukt met helse kracht

De reus is ontwaakt. Het kikkerland onder water,

de dijken kapot. Watersnood.

Stormvloed. Het Deltaplan is mislukt.

Geen kindervinger in de dijk die ons

voor een ramp behoedt.

Het water van de rivier kolkt als de zee, de wereld vergaat,

de duivel viert feest en ik, hangend op de bank,

omringd door dichters, sterke koffie en een oude krant

kijk naar buiten door het glas, zie dit alles van een afstand

en..., geduldig, wacht.

Foto en gedicht: Rosa

Jan Wolkers

2007-11-07T21:12:00.000+01:00

Als je voor een krant schrijft, is het deze dagen bijna verplicht om een stukje over Jan Wolkers te publiceren. Een eigenzinnige man met een eigen kijk op het leven. De meeste schrijvers en kunstenaars bewonderden hem. Vaak tref je hetzelfde woord als ze hem beschrijven: "puur", "levenslustig", "bijzonder oog voor details".

De kleine dingen, observeren. Zelf las ik een paar jaar geleden op de kaft van "De Avonden", van Gerard Reve, enkele zinnen die een diepe indruk op me achtergelaten hebben: "In het ontroerende slothoofdstuk komt hij tot het louterende inzicht dat hij door te kijken en te observeren de zinloosheid heeft bezworen. 'Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven'."

De details, de kleine, onopvallende dingen. Alles door een vergrootglas bekijken, dan betreed je een andere dimensie van het leven. Een openbaring.

Foto en tekst: Rosa

Een bekentenis, Czeslaw Milosz

2007-11-05T20:27:00.000+01:00

Here God, ik hield van aardbeienjam

En de donkere zoetheid van een vrouwenlichaam.

Maar ook van ijskoude wodka, haringen in olie,

Van geuren: kaneel en kruidnagelen.

Dus, hoezo ik een profeet? Waarom zou een geest

Iemand als mij bezoeken? Zo veel anderen

Zijn terecht uitverkoren, geloofwaardig.

En wie zou mij geloven? Want men zag

Hoe ik me op het eten werp, roemers leeg,

En gretig naar de hals van de serveerster kijk.

Gebrekkig en me daarvaan bewust. Belust op grootsheid,

In staat haar waar dan ook te herkennen,

En toch niet helemaal helderziende,

Wist ik wat er overblijft voor minderen, als ik:

Een festijn van kortstondige hoop, een verzameling hovaardigen,

Een toernooi van gebochelden, de literatuur.

Czeslaw Milosz, "Een bekentenis"

Vertaling van Karol Lesman

Catalonië in de herfst

2007-11-02T20:33:00.000+01:00

Laatst las ik een reportage over Nederlandse vrouwen in Barcelona. Sommigen zijn getrouwd met vakantieliefdes, anderen zijn daarheen verhuisd en hebben en nieuw leven opgebouwd. Moderne, zelfbewuste vrouwen met trendy kleding. Ik bedacht ineens dat ik nooit meer ga winkelen als ik in Barcelona ben. Het is overal te druk, te warm, te duur. Het liefst maak ik lange wandelingen, vanuit Plaça Catalunya naar de oude wijk Gracia bijvoorbeeld. Barcelona is een drukke stad met een bruisend dag- en nachtleven. Meestal stop ik onderweg bij een barretje om een capuccino te drinken. Altijd heb ik een Spaanse krant bij me die ik ervoor bij een kiosk gekocht heb. Soms maak ik een praatje met de kelner. Als je helemaal Spaans wilt doen, kan je het beste aan de bar aanschuiven.

Elke keer als ik daar ben, spreek ik af met een goede vriendin om in Gracia te gaan lunchen. In Spanje, lunchen betekent warm eten en het duurt wel tot twee of drie uur. Meestal gaan we naar een klein café-restaurant die door een familie uit Olot wordt gerund, in een smal straatje waar geen auto's rijden. Een onbekend verschijnsel voor een grote, drukke stad als Barcelona. Het restaurant is klein en knus ingericht in warme kleuren, schilderijen van jonge kunstenaars hangen aan de muur. Het menu goedkoop, de mensen vriendelijk. Daar staat de tijd even stil.

Na de laatste gebeurtenissen in ons leven doorgenomen te hebben, lopen we richting Plaça del Diamant, een oud pleintje, om een carajillo te drinken. Mijn vriendin heeft jaren geleden meegewerkt aan een historische film met hetzelfde titel over de geschiedenis van een Catalaanse familie in het Barcelona van de jaren veertig . De pleinen in Gracia hebben een ouderwetse uitstraling, ademen een dorpssfeer. Als je daar bent, kan je je een beetje voorstellen hoe Barcelona er vroeger uitzag. Een wijk midden in de stad, maar je hebt het gevoel dat je ver weg zit. Meestal ga ik daar ook naar verschillende boekenwinkels, om Spaanse boeken te kopen. In "La Casa del Llibre", in Passeig de Gracia, kan ik uren rondkijken. Het is moeilijk kiezen, de tijd vliegt voorbij. Alles is daar te koop, tenminste op het gebied van literatuur en poezië.

De herfst in Barcelona straalt een bijzondere sfeer uit. Op de hoeken van de straten kan je in kraampjes gepofte kastanjes kopen in ouderwetse papieren zakken. Overal verspreid zich de geur van rook, een glimp naar vroeger. Soms kan het fris zijn, maar meestal schijnt er een stralende zon. De hemel heeft een vrolijke blauwe kleur, de temperatuur is aangenaam. Een ideale tijd om een wandeling te maken richting het strand en de haven. De drukkende warmte van de zomermaanden is ver weg, de bewoners zijn terug van vakantie en weer aan het werk. En als je een paar dagen in Barcelona verblijft, kan je ook een auto huren en richting de binnenlanden of de Pyreneeën rijden om paddestoelen te gaan zoeken.

Catalanen zijn gek op paddestoelen. Het begin van het seizoen zorgt altijd voor een kortsachtig sfeer in huis. De kennis over zwammen wordt meestal overgedragen, al generaties lang. Alle geheimen blijven in de gezinnen, zoals gegevens over speciale plekken, oude vindplaatsen. Het bos ruikt in dit seizoen naar mos, naar tijm, naar vochtige paddestoelen. Een karakteristieke, maar aangename geur. In de binnenlanden zeggen ze dat mensen uit de stad er niet zoveel van snappen, dat ze de bossen kapot maken met hun harkjes. Volgens onbeschreven en eeuwenoude wetten mag je alleen, heel voorzichtig, je handen gebruiken. En altijd een paar laten staan voor het jaar daarna.

Terug in huis kan je de paddestoelen inmaken. Eerst even koken met water en zout en daarna in glazen potten bewaren, zo blijven ze jaren goed. Of gelijk in het weekend vrienden en familie uitnodigen en er een gezellige dag van maken. Gegrillde rovellons, oranjeachtige paddestoelen die op cantharellen lijken, zijn echt een aanrader. Maar pas op, er is ook een giftige variant. Als je er geen verstand van hebt, ga dan nooit het bos in om ze te plukken.

Een typisch gerecht uit Catalonië is "vedella amb bolets", rundvlees met paddestoelen. Het wordt vaak op zondag bereid, als het hele gezin bij elkaar is. De llanega, een soort die een beetje glibberig aanvoelt, wordt meestal daarvoor gebruikt. Volgens fijnproevers is dit de beste combinatie. Een fles Cava om het gerecht te begeleiden lijkt een must, om het geheel een beetje caché te geven. Het middageten begint op zondag rond twee uur 's middags en, als het goed meezit, ben je rond een uur of vijf klaar.

Maar de herfst kan overal bijzonder zijn, ook in Nederland. Op zonnige dagen naar buiten gaan, fietsen of wandelen. Om je heen kijken, de geuren van de herfst ruiken. Goed op de kleuren letten, overal zie je bruine, gele en oranje tinten. En goed beseffen dat zo'n mooie dag een geschenk is, iets dat als je in Barcelona bent vaak vergeet.

Foto: Rosa

1 November, Allerheiligen

2007-11-01T08:04:00.000+01:00

In Spanje is 1 november een feestdag. Allerheiligen, de dag der doden, kerkhofbezoek. Thuis wordt de herfsttijd gevierd met gepofte kastanjes, zoete aardappels in de oven en moscatel, een zoete muskaatwijn. Maar bovenal is het de dag dat de mensen naar het kerkhof gaan, om overleden familieleden te herdenken.

Mijn moeder ligt begraven op een klein kerkhof midden in het bos, tussen de pijnbomen, een paar kilometer van het dorp. De laatste keer dat ik daar ben geweest, was het stralend weer. De hemel had een felblauwe kleur en een aangenaam herfstzonnetje scheen door de bomen. We liepen langs de graven van familieleden, soms moesten we wat langer zoeken. Complete families liggen daar begraven, generatie na generatie. Op zo'n moment kom je jezelf tegen. Je opa's en oma's, ooms en tantes, bekende namen, kinderen die overleden zijn, verongelukte jongeren. Mensen die je in een ver verleden hebt gekend. Het lijkt of de klok teruggedraaid wordt. Momenten van bezinning, heftige emoties. Herinneringen.

Het afscheid

Daar lag ze, stil, in het ziekenhuisbed

met een afwezige blik keek ze naar de muur

ze schrok

kleuren, beelden, een lampje.

De morfine, dacht ik. Ik hield haar hand vast.

Zes maanden te leven, hadden ze gezegd.

Zij wist het niet. Haar laatste week, zij en ik.

Elke dag ging ik wandelen, de hoek om

langs de Sagrada Familia. Bij de ingang, blije

toeristen met fotocamera's stonden in de rij.

Een lach. Ik hoorde het gekrijs van de papegaaien

in de bomen

en dan terug, naar de witte gangen en de stilte.

Zes maanden. Een week. Een avond. Een afscheid.

Zij wist het.

Gedicht en foto: Rosa

A person's live purpose

2007-10-28T20:10:00.000+01:00

"A person's live purpose is nothing more than to rediscover, through the detours of art, love, or passionate work, those one or two images in the presence of which his heart first opened".

Charles Bowden

Tekening: Rosa

Een wandeling met opa

2007-10-26T22:18:00.000+02:00

Toen ik klein was, ongeveer zes jaar, ging ik wekelijks met mijn opa naar een bron om water te halen. Hij droeg een kruik en een draagbare radio bij zich en hij gaf me een hand. Het was een ontspannende wandeling, intiem en vertrouwd, met z'n tweetjes. Op de terugweg rustten we altijd op dezelfde plek, een stenen bankje dat er nog steeds is. Dan zette hij de radio aan en luisterden we naast elkaar naar de radioverhalen over de wereld van de mieren, de bijen en de andere insecten.

Het waren spannende verhalen, net een film, vol intriges en mysterie. In mijn belevenis was het een verontrustende en reële wereld. Daarna liepen we verder voldaan naar huis. Ik herinnerme nog precies de route die we volgden, het is iets dat voor altijd in mijn geheugen zal blijven.

Nooit zal ik de avonturen van de slimme mieren vergeten, de snelle bijen, de acrobatische sprinkhanen, de harige rupsen, de sierlijke vlinders, de gelaarsde duizendpoten, de gemene spinnen en de nieuwsgierige lieveheersbeestjes die op ronde dobbelstenen lijken. De minuscule planten waren net een tropische jungle en het gevaar lag op de loer. Voor een kind een fascinerende wereld.

Het was de mooiste dag van de week. Zo zie ik mijn opa nog altijd voor mij, met de radio en de kruik, en mijn hand vasthoudend, onderweg naar de bron.

Happiness

2007-10-24T11:10:00.000+02:00

So early it's still almost dark out.

I'm near the window with coffee,

and the usual early morning stuff

that passes for thought.

When I see the boy and his friend

walking up the road

to deliver the newspaper.

They wear caps and sweaters,

and one boy has a bag over his shoulder.

They are so happy

they aren't saying anything, these boys.

I think if they could, they would take

each other's arm.

It's early in the morning,

and they are doing this thing together.

They come on, slowly.

The sky is taking on light,

though the moon still hangs pale over the water.

Such beauty that for a minute

death and ambition, even love,

doesn't enter into this.

Happiness. It comes on

unexpectedly. And goes beyond, really,

and early morning talk about it.

Raymond Carver, "Happiness"

Foto: Rosa

Uniformiteit of verscheidenheid

2007-10-20T20:47:00.000+02:00

Een rustige buitenwijk aan de rand van de stad, hoge flats bepalen het zicht.Slanke bomen tussen de gebouwen zorgen voor een beetje groen. De ballustrades van de terrasjes aan de straatkant zijn geverfd in vrolijke primaire kleuren om het geheel wat levendiger te maken. De huizen, netjes geschilderd, opgeruimd. Als je langs de ramen loopt, zie je meestal beige tinten, vazen met gedroogde bloemen, beeldjes in alle soorten en maten. Maar ze hebben allemaal wat gemeen: uniformiteit. Daar wonen keurige mensen, je zie het zo.

Beroemde buitenlandse schrijvers geven naam aan de flats. Schrijvers die intens geleefd hebben.Eén van hem, bijvoorbeeld, liep al weg van huis toen hij dertien was. Begon zijn carrière met gedichten en verhalen, was alcoholist en boek van hem werd verboden. Hij schreef ook een verhaal over wat er leeft achter de façaden van de uiterlijk nette huizen in de hoofdstraat van een klein Amerikaans stadje uit de twintiger jaren. Het lijkt een beetje dubbelzinnig, want een schrijver zou nooit hier kunnen wonen, er gebeurt te weinig. De gebouwen zouden zonder grote namen erop haast niet te onderscheiden zijn. Als ik er langs fiets, overvalt me altijd een vreemd gevoel dat moeilijk te plaatsen is. Maar de mensen zijn schijnbaar hier gelukkig in hun kleine, vertrouwde wereld.

Betonnen reuzen

Hoge kolossen van beton kijken stoer naar elkaar. Breed neergezet in de ruimte,

al meer dan vijf-en-twintig jaar. Doordeweeks de straten verlaten. Het regent herinneringen. Een enkele eenzame auto op de grote parkeerplaats, in het weekend, Kerstmis of Nieuwjaar.

In de lift, een onbekende man met grijs haar zegt vriendelijk gedag. Rijen rollators bij de winkels, voor de ijzere mond van de automaat. Zondag's naar de kerk. Woensdag gehaktdag, en terug bij af.

Af en toe, een flatje leeg, net gerenoveerd. Nieuwe bewoners. Een verfje hier en daar.

Een déjà-vu. Alles opgeruimd, de koffie staat klaar. Royal Albert kopjes blinken in het winterlicht. Koekjes op een bordje netjes gerangschikt.

Ze wachten op het zondagsbezoek. De bel gaat.

In je dromen zie je nooit de zon

2007-10-16T22:32:00.000+02:00

"Iedereen weet dat je in dromen nooit de zon ziet, hoewel je dikwijls een veel feller schijnsel waarneemt. De voorwerpen en lichamen lichten uit zichzelf op. Ik zag mijzelf in een parkje waarin zich met wingerd begroeide en met zware, witte en blauwe druiventrossen beladen bladergewelven uitstrekten, terwijl de dame die me leidde onder die blader gewelven voortschreed, veranderde de schaduw van het gekruiste latwerk haar vormen en kleren nog voor mijn ogen. Ten slotte kwam ze eruit te voorschijn en bevonden wij ons in een open ruimte. Je zag er nog net de sporen van laantjes die de plek vroeger kruiselings hadden doorgesneden. De teelt was er al vele jaren verwaarloosd en de loten van clematis, hop, kamperfoelie, jasmijn, klimop en pijpbloem strekten hun lianenslierten uit tussen de krachtig gegroeide bomen. Met vruchten beladen takken bogen door tot op de grond en te midden van plukjes woekerkruid ontloken een paar verwilderde tuinbloemen.

Hier en daar verhieven zich bosjes populieren, acacia's en pijnbomen waartussen je door de tijd zwart geworden beelden zag schemeren. Recht voor mij ontwaarde ik een opeenhoping van met klimop begroeide rotsen waaruit een bron van stromend water opwelde, waarvan het harmonieuze geklater weerklonk boven een vijver met stilstaand water dat half bedekt was met de grote bladeren van de waterlelie".

De dame achter wie ik aan liep en die haar slanke gestalte verhief met een beweging die de plooien van haar japon van changeant tafzijde liet spiegelen, legde sierlijk haar blote arm om de lange steel van een stokroos en begon vervolgens in een heldere lichtstraal te groeien, zodat het park langzaam maar zeker haar vorm aannaam en de bloembedden en de bomen de rozetten en festoenen van haar kleren werden; terwijl haar gestalte en haar armen hun omtrekken op de purperen wolken van de hemel drukten. Ik verloor haar uit het oog terwijl zij steeds verder van gedaante veranderde, want zij scheen in haar eigen grootte te verdwijnen. 'O, ga niet heen!' riep ik uit...'Want de natuur sterft met jou'."

(uit "Aurélia of de droom en het leven", Gerard de Nerval)

Wilhelminakade

2007-10-14T21:28:00.000+02:00

Drie slanke vrachtschepen varen op een rij: de eerste draagt grijze containers op zijn rug, de tweede glijdt onopvallend voorbij. De derde heet "Risico", maar oogt rustig en bedachtzaam. Risico is het smalste. Hij lijkt te zinken, maar dat is alleen maar schijn. Hij draagt een auto op het dak.

Scheurend door het water, stoer en snel, de watertaxi kruist de drie schepen voorbij. Hij speelt Miami Vice na. Een spoor van zilvere schuim blijft achter. De grijze rivier is even leeg, het beeld statisch, de brug verstild.

Even later ontwaakt hij uit zijn droom. Een vrachtschip met Belgische vlag vaart langs. Bovenop een man met een wollen muts spuit met krachtige waterstralen het dek schoon. Daarna verdwijnt het schip gestaag onder de Erasmusbrug.

Throw it Away

2007-10-12T21:53:00.000+02:00

voor Deniece

I think about the life I lead, a figure made of clay.

I think about the things I've lost, the things I gave away.

And when I'm in a certain mood I search the halls and look.

One night I found these magic words in a magic book:

Throw it away, throw it away, give your love,

live your life each en every day.

And keep your hand wide open, and let the sun shine

through, 'cause you can never lose a things if it belongs to you.

There's a hand to rock the cradle,

there 's a hand to help you stand.

There's a gentle kind of motion as it moves across the land.

An the hand's unclenched and open,

gives off life and love it brings

so keep your hand wide open if you're needing anything.

Throw it away, throw it away, give your love,

live your life each and every day.

And keep your hand wide open, and let the sun shine

through, 'cause you can never lose a thing if it belongs to you.

Jazzlied / Cassandra Wilson en Abbey Lincoln

Toen was het nog een droom

2007-10-11T12:21:00.000+02:00

Toen was de kust nog een droom.

Negentien jaar maar. Met een kleine reistas

vertrok ik met de bus vanuit de miljoenenstad

daar heen waar ik dacht dat de vrijheid was.

Nachten vol St.Trop, vodka-lemon, zweet

en bruine lichamen

Funky dansen, Engelse woorden, mooie mannen

en toen het licht werd, het Cinderella-gevoel.

's Ochtends vroeg wachtte, ongeduldig

een kledingzaak in een smalle straat

en tussen de middag op het strand, dromen

op een zacht bed van zand.

Eén jaar later ging ik terug. Weer met de bus.

Dezelfde armoedig pension. De winkel om negen

uur open. En 's nachts, terug naar de disco

die toen ook nog bestond.

Het was anders. Afgeleefd. Doodgewoon.

Cockney-Engels ordinair. De wodka-lemon bitter.

De bus stoffig. De mensen dwaas.

Daar waar ik dacht dat de vrijheid was.

Rotterdam in de mist

2007-10-09T20:05:00.000+02:00

Rotterdam voor dag en dauw. De bruggen zijn verlaten.

De geldpaleizen gloren in het Noord-Atlantisch licht.

Winst en verlies staan in de onbehouwen ziel gegrift

van deze warse stad -alleen met wind en water.

("Ochtenstad", dichtbundel "Vermiste stad" van Hans Sleutelaar)

Chocola, een plezier voor de zintuigen

2007-10-07T20:13:00.000+02:00

Chocola wordt altijd geassocieerd met de woorden: magisch, lekkernij, zwoel, verleiding, lustopwekkend, zintuigstrelend, geestverrijkend. Je hebt zelfs een gezegde daarover: "Ik kan hier geen chocola van maken". De geur van chocola is moeilijk te weerstaan.

Toen ik kort geleden foto's van "Chocola d'Amour" in mijn fotoblog ging ophangen, kreeg ik ineens een sterke behoefte om iets over chocola te schrijven. In 2000 had ik de film "Chocola", met Juliette Binoche en Johnny Depp al gezien. Een verfilming uit het boek van Joanne Harris, van de regisseur Lasse Hallström. Veel mensen vinden de film: "zoet", "eenzijdig"of "saai". Ik vind het prachtig, vooral de magische sfeer, de warme kleuren en de passievolle muziek. Er is een melodie met pittige zigeunermuziek waar ik erg van hou.

Elke keer als ik het hoor, een intens gevoel komt in me op. Onrust. Je kan je er niet tegen verzetten. Je moet vertrekken, met de stormachtige wind mee, naar onbekende oorden en een nieuw leven beginnen.

De personages van de film bezitten ook een grote aantrekkingskracht. Ze zijn "anti-helden", randfiguren, die hun gevoel volgen en niet met de massa's meedoen. Bijzonder is ook de rol van de burgemeester, magistraal gespeeld door Alfred Molina. De hele voorstelling kan je al vermoeden dat zijn ondergrondse verlangens een keer naar de opervlakte als een soort vulkaanuitbarsting zullen komen.

Een klein dorpje in Frankrijk, oude, sfeervolle straten, nostalgische beelden. Je kan je je een avond voor de buis prima vermaken en ouderwets mee te laten slepen door de romantiek van het verhaal. Maar eerst een pond geurige bonbons aanschaffen, cacao, pepernootjes en kruidnagel om een pittige chocoladedrank te bereiden. En als zij met z'n allen aan de lange tuintafel van de chocoladegerechten zitten te genieten, kan je rode wijn in een mooi, groot glas inschenken. Even eraan ruiken. Rustig opdrinken, elke slokje proeven, je zintuigen strelen. Genieten...

(afbeelding: film "Chocolat")

Zilverglans

2007-10-05T23:51:00.000+02:00

De regen poetst de keien van de straat. Zilverglans.

Zwart domineert, de avond zet de maan op de kaart

Tram nummer vijf komt aangerend, tekent een bocht

en verdwijnt gehaast in de mond van de oude stad.

Een oud zwerver wordt bij de ingang van een hoge flat

weggejaagd, door een man in een streepjespak.

De stoere bomen, uitgeput, hangen in hun slaap. Ze dromen

van een groen domein, waar zij heer en meester zijn.

Bij de winkels, de rolluiken omlaag. Wit licht schijnt fel, in

de etalage in het centrum van de stad. De paspop bloot,

brutaal uitgekleed. Zij trilt van de kou en kijkt verbaasd.

De winkels leeggeroofd. De verlangende blikken weg.

Uitverkoop.

Hij staat om de hoek, drijfnat. Zijn ogen gericht op de verte

Ijzige druppels glijden van zijn gelaat. Hij wacht.

Tien uur 's nachts. De tijd protesteert, de wijzers

van het horloge zijn te laat.

Half elf. Stilettohakken priemen op de stoep. Schaduwen

van lange benen reflecteren in een plas. Haar blik, angstig als

een dier waarop wordt gejaagd.

De regen streelt de keien van de straat.

Een kus. Er zweeft passie in de lucht.

Gehaast duiken ze de duisternis in.

Spleen

2007-10-03T17:22:00.001+02:00

Spleen

Oktober is het Irkoetsk van het jaar.

De regen, droever dan een roebel, praat

hoogmoedig op je in. Het heeft geen zin

om tussen kamerwanden te verwijven,

geen zin om driftig naar de kust te rijden.

Het regent twijfels en gedachtestrepen.

Een uur. Een dag. Een week. En op het eind

zit je niet eens meer aan het eind te denken.

Konden we maar de oerknal achterna,

bewusteloos een barre steenklomp in,

warmbloedig, vreugdevuur van winkelstraten,

kassa's, disco's, kathedralen, alles samen,

ver voor het Irkoetsk van mijn kamer.

(gedicht "Spleen", van Menno Wigman uit "Dit is mijn dag")

Irkoetsk is een stad in Siberië en maakt deel uit van de Russische Federatie. Opgericht in 1652 door Ivan Pakjobov als een fort om Siberië te koloniseren. Lange tijd werden Russische keizers en communisten als politieke gevangenen verbannen naar Irkoetsk.
In de late 19e eeuw werd er goud ontdekt in het nabij gelegen Lena Bassin. Veel gelukzoekers trokken naar de regio. Sommige vonden hier hun geluk en bouwden prachtige klassieke huizen en openbare gebouwen, die nu nog bestaan. De stad ligt ongeveer 30 km ten westen van het Baikalmeer. Irkoetsk ademt nog steeds de geest van de 19e eeuw.
Op 16 augustus 1898 werd de stad aangesloten op de Transsiberische Spoorweg. Toendertijd was de stad levensgevaarlijk en ruw. Weinig politie, modderige wegen en veel criminelen. Het aantal moorden in Irkoetsk lag op meer dan 400 per jaar op een bevolking van 50000.

foto Irkoetsk en info: www.transib.nl

De Spiegel

2007-10-01T11:51:00.000+02:00

Met een zware hoofdpijn stond Eva die dag op. De hele nacht had liggen woelen tussen de lakens en heel weinig geslapen. Nachtmerries die zij zich niet meer kon herinneren stoorden haar nachtrust. Ze begon te zweten. Op een bepaald moment werd ze ineens wakker. Er was eigenlijk geen bijzondere reden voor. Het was een hoofdpijn bij haar slapen, alsof kleine kabouters in haar hoofd hadden ingebroken en constant, met ongekende kracht, met hun laarzen tegen haar hoofd schopten.

- Een warme douche zal me goed doen-, dacht Eva, terwijl ze langzaam opstond. Op blote voeten slofte zij naar de badkamer. Haar teennagels waren gelakt in een zachte champagnekleur. De zijden Japanse badjapon, met grote bloemen in felle kleuren, viel elke keer open bij het lopen en liet een glimp van haar gebruinde benen zien. Zij liep de badkamer binnen en keek in de spiegel. Opgezette ogen waren de getuigen van een onrustige nacht. Het donker haar hing warrig langs het gezicht, de huid bleker dan ooit.

- Meestal zie ik er beter uit, misschien heb ik gisteravond te veel gedronken-, bedacht zij onderzoekend voor de spiegel.

De buren hadden gaven een feestje, het huis zat vol mensen die de hele avond het huis in en uitgingen.

- Op zo'n dag kan ik beter niet drinken-, dacht ze en besloot de volgende keer het anders aan te pakken.

In gedachten verzonken deed ze de hete kraan van de douche open en liet het warme water langs haar lichaam stromen. En dan, heel snel, de koude kraan. Eventjes rilde zij ervan. De badkamer stond vol stoom, de spiegel was beslagen. Je kon niks meer zien. Langzaam droogde zich Eva af. Zij maakte een hoekje van de spiegel schoon en keek onderzoekend naar het spiegelbeeld van haar gezicht. Een gewoon gezicht, niks bijzonders, stelde zij vast in gedachten. Zij deed de ogen dicht en fantaseerde dat ze naar de andere kant verdween, naar een magische wereld.

-Eén...twee...drie!- Het gebeurde niks...Zij was er nog. Er was geen magie te bekennen.

Met de vingers tekende zij een gezicht op de spiegel. Het was een grote spiegel, één meter lang, tachtig centimeter breed. Een bol gezicht, ronde ogen, grote oren. Een lachende mond.

Bovenop stekelhaar, vier rechtstaande streepjes, net een kindertekening. Zij begon gekke bekken te trekken. De hoeken van de mond vasthouden en naar de zijkant rekken. Verbaasd kijken, de wenkbrauwen omhoog. Een mysterieuze blik of sexy lippen en een pruilmondje zoals Marilyn Monroe. Heel even keek Eva aandachtig naar haar lichaam.

-Hmmm, ik moet een beetje afvallen-, constateerde ze. Het mooie weer komt eraan, anders moet ik drastische maatregelen nemen. Zij wikkelde een badlaken om haar lichaam en liep naar de slaapkamer.

-Wat zal ik vandaag aandoen?-, dacht ze terwijl ze de deur van de kledingkast opendeed.

Het was haar vrije dag. Eva koos een versleten spijkerbroek, een lichtblauw t-shirt met twee rijen kleine Swarovski kristallen en zilverkleurige sneakers. Deed een kraaltjesarmband om haar pols. Daarna maakte zij het haar vast in een staart met een blauw elastiekje. Ze deed een beetje kinder eau-de-cologne op haar hals en kleding.

Ze liep de trap af, haaste zich naar de keuken en zette "Classic Rock"op de radio aan. De muziek van de Rolling Stones schreeuwde de kamer in. Ze pakte een beschuitje, besmeerde ze 't voorzichtig met jam zodat het niet brak en schonk vers geperst sinaasappelsap in. Ze deed het filter in het koffiezetapparaat en drukte op het knopje.

-Het ruikt heerlijk!-, dacht ze, de gezellige en aromatische geur van verse koffie opsnuivend. Langzaam dronk ze van het glas sinaasappelsap. Daarna ging ze aan tafel zitten en pakte de krant.

-Iedere dag dezelfde-, dacht ze. Politieke discussies, aangehouden terroristen, zinloos geweld, en een koninklijke bruiloft. De wereld verandert niet, we wennen zelfs aan al die allende.

- Vandaag ga ik thuis niks doen-, besloot ze ineens. Eerst ga ik fietsen en dan zie ik het wel weer.

Eva deed de terrrasdeuren open en liep naar de tuin. Het was prachtig lenteweer. De zon scheen, de hemel had een vrolijke blauwe Middellandsezeekleur en er was geen wolkje te bekennen. Ze opende de deur van de schutting een stapte op de fiets. Na een paar rustige straten reed ze in de richting van de rivier. Zij fietste snel, steeds sneller, totdat ze begon te zweten. Dan verminderde ze het tempo en concentreerde zich op de omgeving. De bomen begonnen nieuwe blaadjes te krijgen. Een zachte wind deed het zilverkleurige water golven en de watervogels schommelden zachtes mee. Een driftig kwakende eend zwom voorbij met een lange rij drukke eendjes. Niet zo ver daar vandaan, wiegde een verliefde zwaan zich trots in het water met zijn partner. Iets verderop zag ze een oud huis, de voorkant bedekt met klimop. De voortuin vol met bloempotten met kleurige bloemen en een verlaten kinderschommel.

-Het lijkt het huis van Hans en Grietje-, dacht zij. Voor een moment, vloog ze in gedachten naar het verleden terug.

- Ik heb vroeger nooit een tuin gehad. Het lijkt of deze kinderen een ideaal leven hebben, maar je weet maar nooit-, redeneerde ze.

De weg werd smaller en veranderde in een fietspad. Na een bocht hoorde ze zware mannenstemmen en keek de andere kant op. Enkele vissers hadden hun hengels in het water gegooid. Op de grond lag een legergroene opgerolde tent of iets die erop leek.

-Het lijkt een lichaam, in een flits denkend aan het verhaal van Carver waar ze een meisjeslichaam bij de rivier vonden.

- Ik heb teveel fantasie! Het zijn waarschijnlijk hele saaie mannen, die nooit in hun leven, zelfs niet eens in gedachten, hebben gedurfd om iemand te vermoorden-.

Eva vergat snel het hele verhaal. Ze was bijna één uur weg en te ver van huis gefietst. Langs de weg zag niemand meer, ze hoorde slechts het gekrijs van de vogels. Enkele wattenwolken zweefden in de hemel. De zon verbleekte even.

-Het is beter om terug te gaan-, besloot ze ineens en keek een ogenblik naar de horizon. In de verte, de hemel kreeg een dreigende donkerblauwe tint, het begon te waaien. Ze nam een kortere route en fietste sneller. Onderweg stopte ze bij een klein barretje en kocht een ijsje met aardbeiensmaak. De zoete fruitgeur deed Eva terugdenken aan haar kindertijd. Genietend likte zij langzaam aan het ijsje.

In huis aangekomen ging ze naar de badkamer. Zij keek in de spiegel, de diepte in. Haar gezicht had een gezond kleurtje gekregen, er zat een blosje op haar wangen. Ze besloot om nog een poging te wagen. Eva deed de ogen dicht, concentreerde zich en...

-Eén... twee... drie!

In de trein naar Amsterdam

2007-09-27T10:48:00.000+02:00

Ik heb iets met treinen. Het ritmisch geluid, de vreemde gezichten, verschillende soorten mensen. De rust als je door het raam kijkt. Het gevoel dat je even weg kan dromen, fantaseren, ver weg.

Een man van middelbare leeftijd zit aan de andere kant van het gangpad, een mosgroene jas aan, koptelefoon op. Een blauwe linnen koffer staat op de grond, een grijze wollen sjaal nonchalant eroverheen. Het is een vrij grote koffer, hij gaat vast naar het vliegveld. Wat voor muziek zou hij luisteren? vraag ik me af. Waar gaat hij naartoe?
In de verte hoor ik muziek, een jongen komt trompetspelend het coupé binnen. Zijn vriendin, donker haar en een gebreide muts op, draagt een bakje en rammelt met de munten die erin zitten. Niemand kijkt naar ze. Het is of ze niet bestaan, of ze doorzichtig zijn. Ik vind het een beetje zielig. Ze zien er schoon uit, eigenlijk heel gewoon. Ze zouden ook studenten kunnen zijn.

De trein stopt in Leiden en vertrekt opnieuw. Ik kijk door het raam. De wolken werdwijnen langzamerhand, ik vang een glimp van het lentelicht. Wolken die lijken van katoen, af en toe afgewisseld door een zonnestraal die zijn best doet om door te breken. Ik ruik de lente, denk aan fietsen, rennen langs de rivier, relaxed in de tuin zitten met een glaasje wijn. Aan de mooie dagen die gaan komen.

We rijden onder een viaduct, de bomen langs het spoor flisten langs me heen. Ik zie de huizen in de verte, het puntdak van een kerk, het groene gras bij het spoor. Ik denk aan de toekomst, aan de nieuwe mogelijkheden, de nieuwe mensen die ik ga ontmoeten. In gedachten verzonken kijk ik opnieuw naar buiten. De bomen zijn ordelijk gerangschikt, eindeloze lange rijen bomen, precies op dezelfde afstand.

Het muziekje van een mobiele telefoon verstoort ineens de rust. In de trein heb je totaal geen privacy, alleen in je gedachten.

"Station Nieuw Vennep", hoor ik in de verte. Vervlogen herinneringen aan oude tijden, aan een dierbaar iemand die er niet meer is. Het lijkt zo lang geleden...Ik besef dat het leven heel kort is, teveel mensen in mijn omgeving zijn in korte tijd overleden. Het is een soort schockeffect, ik zal nooit meer de oude zijn.

Wij passeren een grijs industriegebied en dan weer kantoorgebouwen. Vierkante blokken vol ramen, een beetje groen eromheen. Heel onpersoonlijk. De luidspreker zegt: "We gaan de Schipholtunnel binnen". Een zwart gat met, af en toe, een zweempje licht. Veel mensen die waarschijnlijk op reis gaan, staan gehaast op. Ik fantaseer dat ik alles achterlaat en zomaar een vliegtuig neem naar een onbekende besteming. Helemaal alleen. Maar ik heb geen geld bij me, geen kleding en een gezin die op mij thuis zit te wachten.

De trein stopt . Ik hoor nieuwe stemmen van jongen mensen:
-Hoe was het gisteren?-, vraagt een jongen.
- Ik ben niet gegaan-, antwoordt een meisjesstem. Ik weet niet hoe ze eruitzien, ze zitten drie rijen verderop.

Plotseling hoor ik dicht bij me het Chinees muziekje van een mobiele telefoon.

-Met Jan-, zegt iemand. Het is de man met de mosgroene jas. Hij zegt alleen "ja" en "O.K.", en luistert aandachtig.
-...de lijn viel weg-, zegt hij. Iets met "Airlines" en hij heeft het over een neef. En over "wat gaan drinken" in Venlo.

We komen aan in Amsterdam CS. Het wordt vast een bijzondere middag.

Dichters hebben geen rijbewijs

2007-09-24T16:45:00.000+02:00

Op de sportschool, bij de loopband, hoor ik een gesprek tussen twee vrouwen. Eéntje ken ik. Donker uiterlijk, mooi, krachtige uitstraling. Toneelspeelster, een veelzijdige vrouw. Ze hebben het over het rijbewijs. De actrice vertelt zelf geen rijbewijs te hebben, geen behoefte aan: "soms is het vervelend als ik 's avonds laat na een voorstelling naar huis moet, maar als ik eenmaal in de trein zit, ben ik het al lang vergeten", zegt ze.

Het is mij eerder opgevallen dat een groot aantal creatieve mensen vaak geen rijbewijs heeft. De dichters wat dit betreft, spannen de kroon. Ze worden vaak opgehaald met een taxi of ze verplaatsen zich met de trein. Zelf hou ik ook niet van rijden. Reizen met de trein is veel leuker, maar niet in de spits. Naar buiten kijken, mensen observeren, gesprekken luisteren. En de grote stations sprankelen van het leven. Als je autorijdt, moet je je voornamelijk op het verkeer concentreren en mis je veel van wat om je heen gebeurt. En er zijn zoveel dingen die de moeite waard zijn!

Twee jaar geleden, in de trein naar Amsterdam, ging ik alles opschrijven wat ik zag en hoorde in de treincoupé. De gewone, dagelijkse dingen kunnen ook boeiend zijn. Je moet wel leren om je ogen goed open te houden:

"Ik heb iets met treinen. Het ritmisch geluid, de vreeemde gezichten, verschillende soorten mensen. De rust als je door het raam kijkt. Het gevoel dat je even weg kan dromen, fantaseren, ver weg.

Een man van middelbare leeftijd zit aan de andere kant van het gangpad, een mosgroene jas aan, koptelefoon op. Een blauwe linnen koffer staat op de grond, een grijze wollen sjaal nonchalant eroverheen. Het is een vrij, grote koffer, hij gaat vast naar het vliegveld. Wat voor muziek zou hij luisteren? vrag ik me af. Waar gaat hij naartoe?"

Wordt vervolgd...

Hollands Grijs

2007-09-20T12:58:00.000+02:00

Vroeger was grijs een kleur die mij totaal niet opviel. Het bestond wel, maar het was een beetje onzichtbaar. Toen ik in Nederland ging wonen, de vertrouwde Middelandsezeekleuren verdwenen in het niets. Het grijs ging mijn zicht overheersen, steeds meer plaats innemen, vooral in de herfst en winter. Grijze dagen met grijze luchten, mistige landschappen. Het leven spelde zich op voornamelijk binnenin de huizen.

Door de jaren heen, heb ik ontdekt dat de kleur grijs veel nuances bevat. "Waarderen" is een groot woord maar, als je je ogen goed open doet, verschijnt een wereld aan de opervlakte die voor die tijd verborgen bleef. Nu kan ik de verschillende tonen grijs goed onderscheiden . Je hebt, bijvoorbeeld, het grijs van de stoepen. Vierkante, groffe tegels, het valt niet op. In het oranje zouden ze teveel aanwezig zijn. De mensen zouden vaker tegen iets aanlopen, alleen gefixeerd op de felle kleur. En de Amerikaanse verzekeraars voor grote schadeclaims komen te staan.

Er is ook het grijs van de steunen van de brievenbussen, ook onzichtbaar, zeker omdat de brievenbussen zelf knalrood geverfd zijn. De metalicgrijze auto's blijken heel populair te zijn, voornamelijk tussen zakenmannen en keurige gezinnen. De rolluiken van de winkels hebben een "niet opvalgrijs". Het moet niet te aantrekkelijk voor dieven uitzien. Het bestek hoort bij een ander soort grijs. "Hoogglansgrijs", zou je het kunnen noemen. Spiegeling, luxe, beschaving.

Grijs is de computer en het beeldscherm, van een soort hardplastic in een matkleur. Mijn nietmachine is ook grijs en, naast de computer, haast niet te zien. Als je op straat goed oplet, zie je veel oudere vrouwen met grijze regenjassen. Waarom geen rood, turquoise, oranje of felblauw? Het is mij een raadsel. De wereld zou veel kleuriger uitzien voor de ouderen en zorgen voor positieve energie.

Grijze muizen vind je overal. Zij vallen natuurlijk niet echt op in het actuele maatschappij. Werken, eten en slapen. Het leven gaat aan hun neus voorbij zonder dat ze iets bijzonders meemaken. Als het zou gebeuren, zouden ze erg van schrikken. Zij houden afstand, vertellen weinig, vinden "vreemd" de mensen die er anders uitzien. Zijn bang voor de woorden "nieuw", "passie"en "verandering". Laten hun gevoelens niet bloot en weinig herinneringen achter.

Er zijn grijze dagen. Herfst, regen, mist. Saaie dagen waar niks gebeurt. Geen mensen op straat, alles vloeit in een grijze waas. Grijs is wel een "mengbare" kleur. Als je het combineert met andere kleuren krijg je een mooi efekt. Oranjegrijs, blauwgrijs, groengrijs. Gepoederde kleuren met een nostalgisch tintje. Let, bijvoorbeeld, op de schilderijen van Anton Piek. Hollandse grijze luchten, winter, schaatsende kinderen bij een grijze singel.

Je kan een, op het eerste gezicht saaie kleur, nog leren waarderen. Op straat en in je eigen huis goed opletten. Overal zie je grijs, hij begeleidt de andere kleuren zodat ze niet teveel opvallen.

Is nu je wereld van kleur een beetje veranderd?

Een liefdescheschiedenis in...

2007-09-17T13:30:00.000+02:00

Het scenario, een discotheek aan de Spaanse kust, tientallen jaren geleden. Geen trendy kustplaats, niet de "ideale kustplaats", zoals kort geleden een bekende columnist schreef. Een onopvallende locatie eigenlijk, met voornamelijk Spaanse gezinnen die hier hun vakantie doorbrengen.

Vier uur 's nachts. Zij heeft lang, donker haar. Hij, blonde krullen, blauwe ogen, gebruind gezicht. Zij danst afwezig op het ritme van de muziek mee. Een paar druppeltjes zweet glijden van haar gezicht af. Af en toe, nipt ze van haar glas Lumumba. Hij leunt tegen de muur, kijkt naar haar, hoe ze beweegt. Plotseling, begint de DJ rustige muziek te draaien. Zij stopt met dansen, loopt rustig naar de zijkant en, in gedachten verzonken, pakt ze een sigaretje en zoekt haastig haar aansteker. De jongeman staat ineens achter haar, aansteker in zijn hand. Hij geeft haar een vuurtje, vraagt hoe ze heet. Waar ze woont. Ze raken in gesprek. Zij had hem al eerder zien staan, in de verte, in het donker.

Een paar maanden later, een paar brieven en telefoontjes verder. Zij neemt de bus naar Nederland, alleen. Het is hartje winter, de dag voor Sinterklaas. De wegen in Frankrijk zijn ondergesneeuwd, het verkeer zit hier en daar vast. De chauffeur twijfelt of hij op tijd bij de plaats van bestemming aankomt. Het meisje begint zich druk te maken. Zij spreekt weinig Engels en is nog nooit in het buitenland geweest. Zij begint te twijfelen..."en wat als hij niet op mij wacht op het Centraal Station?". Geen slaapplaats, zwerven door de stad. Een rampscenario.

Om één uur 's nachts komt de bus aan op het station, met vier uur vertraging. Een dunne laag sneeuw bedekt de auto's. Het is donker, de stilte overheerst. Zij stapt met een kleine reistas uit de bus en kijkt onwenig om zich heen. Ineens hoort ze haar naam roepen. Hij staat er, met een bos bloemen in zijn hand. Vijf uur op haar gewacht, de bloemen zien er niet meer zo fris uit.

Twintig jaar later. Oktober, een buitenwijk in de grote stad. Het regent. Zij kijkt door het raam. De druppels maken een monotoon tikkendgeluid. Een zwerm vogels vliegt in een V-formatie in de grijze hemel. Een vliegtuig laat een witte streep achter tussen de wolken. Zij loopt langzaam naar de keuken en vult het koffiezetapparaat. Daarna giet ze het water in en drukt op het knopje. De koffiegeur spreid zich snel door de kamer. Dan gaat ze zitten en pakt een tijdschrift. Voor een moment, kijkt ze op en richt haar blik naar de verte.

Tekening: Rosa

Czeslaw Milosz en Femke

2007-09-14T21:11:00.000+02:00

Voor Femke, die graag het gedicht wil lezen waar mijn fotoblog naar genoemd is.

Soms, als je naar een foto kijkt overvalt je een gevoel dat moeilijk te beschrijven is. Een gevoel van rust, zoiets als : "het is goed zo". Ik heb het ook vaak ervaren, momenten dat je geest ontspannen is en dat je alles helder ziet. Meestal ben je alleen. Deze momenten zijn waardevol. Een seconde, minuten, het leven staat stil. Dit gedicht van Czeslaw Milosz, een klassieker, weergeeft perfect deze waarneming.

Een geschenk / Dádiva

Zo'n gelukkige dag.
De mist was vroeg gezakt, ik werkte in de tuin.
De kolibries stonden stil boven de bloeiende kamperfoelie.
Er was geen ding op aarde dat ik zou willen hebben.
Ik kende niemand dat het benijden waard was.
Wat aan kwaad was geschied, had ik vergeten.
Ik schaamde me niet bij de gedachte dat ik was wie ik ben.
Ik voelde nergens in mijn lichaam pijn.
Toen ik mij oprichtte, zag ik de blauwe zee en zeilen

Czeslaw Milosz

Nederland in een ansichtkaart

2007-09-12T16:14:00.000+02:00

Vanochtendvroeg ging ik rennen langs de rivier. Rennen is gezond en heeft veel voordelen: je beweegt in de open lucht, je krijgt inspiratie bij het schrijven, het is gratis en, vooral, na de excessen van de zomervakantie val je een beetje af.

Een vertrouwde route in een pittoresk landschap. Nederland in een ansichtkaart, alle ingredienten zijn aanwezig: water, gras, koeien, molen, fietsers, brede hemel. De wind brengt mee een zachte geur naar gras, naar groen, naar dauw. Het kan overal in het land zijn. Maar toch, elke keer ontdek ik iets nieuws. Ieder seizoen is verschillend. Andere kleuren, andere sfeer, andere geuren. Vroeg in de ochtend is het licht op z'n mooist. De stilte overheerst, het leven komt langzaam op gang.

Eerst liep ik langs een bassischool. Door de ruiten heen hoorde ik de kinderen "lang zal hij leven" zingen. Welkom terug! Iets verder, een paar mensen waren de hond aan het uitlaten en spraken even met elkaar. De honden gingen hen voor. Even kort snuffelen, kijken of ze elkaar aardig vinden en hun weg verder vervolgen. Iedere dag dezelfde mensen en hondengezichten, dag in dag uit. Langs de rivier kwam ik een paar scholieren tegen met zware rugzakken, druk in gesprek. Enkele renners op de route begroetten mij snel, in gedachten verzonken.

Aan het einde van het trajekt, in het begin van de straat, een rij groene Sulo's wachtte op de vuilniswagen die elke week uit hun lijden verlost. Voor de schutting van een rijtjeshuis, een plastic keukentje met twee oude boterhammen erop, zat alleen te wezen. Geen kind te zien, de scholen zijn weer begonnen.

Een gewone buitenwijk, niet ver van de rivier. Smalle straten, gewone mensen. Jij alleen maakt het verschil.

Een moeilijk begin

2007-09-12T10:37:00.000+02:00

Het oorspronkelijk idee was om een fotoblog te maken. Teveel foto's, mijn harde schijf werd steeds voller. De foto's van een spiegelreflexcamera nemen veel capaciteit in, en geen zin om het elke keer op Cd te zetten. Het lukte de eerste keer, ondanks dat ik met de computer niet zo handig ben. Na de foto's kwamen de teksen erbij, fragmenten van gedichten in verschillende talen van bekenden en bevrienden -en minder bekende- dichters. Teksten toevoegen werd steeds leuker: een foto goed bekijken, de eerste impressie, een samenvattend woord, een zin, een volledige tekst. De fotos werden kleiner, de teksten groeiden.

Toen ik een paar dagen later bij een behulpzame buurman kwam voor een "Rondtour door Flickr" om mijn laatste twijfels door te lichten, vertelde ik hem over mijn "Tekstentic". Hij zei tegen mij: "waarom begin je niet een eigen webblog? Dan kan je, in ieder geval, je teksten kwijt en eventueel een leuke foto eran toevoegen...'
Improviseren heeft iets bijzonders, heb ik altijd gedacht. Dus, zo gezegd, zo gedaan. Binnen een paar minuten hadden we (had hij...) een webblog in elkaar gezet. Een originele naam was het wel moeilijk te verzinnen. Vijf pogingen gedaan met mijn voornaam, verschillende combinaties. Alles was al bezet. Toen kwam ik terug op een benaming die ik al één jaar eerder had bedacht: "From Holland with love". Een standaardnaam , maar veelzeggend. Tot mijn eigen verbazing, bestond het nog niet. Een stapje verder.

Dezelfde avond, vol enthousiasme waagde ik me aan een Surrealistische -en ingewikkelde- tekst die ik in de vakantie had geschreven. Het moest niet zo duidelijk zijn waar het om ging en om welke plaats. Te dichtbij en, te gelijk, te ver van mijn bed af. Sterke gevoelens, herinneringen. Slechts één dag heeft het op mijn blog gehangen. Ik vond het maar niks. En een foto erbij plaatsen was het een heel karwei. Verkleinen of eerst de foto's bij Flickr zetten? De hamvraag.

Ik ging terug naar de vriendelijke buurman, die vol geduld mijn vragen duidelijk uitlegde. Daarna, alles op een rijtje gezet: "Wat wil ik precies met mijn webblog", "Wat lijkt me leuk".
Ik kwam tot de conclusie dat ik juist het gewone leven veel aantrekkelijker en boeiender vind: de kleine dagelijkse dingen, objekten, situaties, gesprekken. Alles door een vergrootglas bekijken. Het is het proberen waard. Misschien: "Het leven in Nederland door de ogen van een Spaanse". Het hoeft geen literair hoogstandje te zijn. Het is maar een blog... geen redakteur die je teksten goedkeurt, geen beperkingen. Gewoon leuk. Zoals een bevriende blogger zei: "yo me lo guiso y yo me lo como" en hij heeft gelijk. Geen bijzondere ervaringen, maar wel "mijn ervaringen". Het kan zijn dat bijna niemand het leest. Of alleen vrienden of collega's "omdat jij het zo graag wilt".

Gelezen worden, is het belangrijk voor mij? ik weet het niet. Communiceren wel. Delen. En vooral het plezier van schrijven. Een vriendin zei ooit tegen miij: "creatieve geesten voeden zich met het delen van ervaringen en gedachten". Ik denk dat ze gelijk heeft. Het is een goed begin. Nu nog achterkomen hoe ik de foto's aan de teksten moet toevoegen...