De wraak van Assepoester

Er was Assepoester die het vreemd vond dat de prins haar glazen muiltje

nodig had om haar te herkennen. Al die tijd dat haar zussen bezig waren

hun voeten in dat schoentje te persen, stond ze naast hem. Hij had toch

uren met haar gedanst? Hij wist toch hoe ze rook? En bewoog?

Er was Assepoester die hoopte dat de prins haar meteen had herkend

maar niets had gezegd. Hij gaf de zussen ruimschoots de tijd te doen wat

ze konden om toch in dat schoentje te passen. Eerst moest die hamer

gehaald en die zaag, die teen eraf en die hiel. Wraak op die wezens die

zich hadden vergist door niet heel veel van haar te hebben gehouden.

Gedicht: Tjitske Jansen, uit dichtbundel "Koerikoeloem"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

De maan heeft geen woorden nodig

Ik kijk liever naar de maan

dan naar de mens.

De mens,

ik word er zó moe van.

Dat roepende, smekende,

lachende, verlangende,

niet wetende,

willen wetende,

ik hou van jou zeggende,

of denkende,

op schoenen

of op eelt lopende,

van de een naar een ander rennende,

met sieraden en muziek beklede mens.

Ik kijk liever naar de maan

die altijd hetzelfde is:

onverschillig,

trouw.

De maan heeft geen woorden nodig

om te zeggen:

ik ben er

en morgennacht ben ik er weer.

Misschien zit er een wolk voor,

misschien zie je me niet omdat je binnen bent,

omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren

of omdat er tranen voor je ogen zitten,

tranen omdat je denkt dat je alleen bent,

maar je bent niet alleen,

want ik ben er,

en gisteren was ik er ook

en morgen ben ik er weer.

Gedicht: "Vrouw Holle",Tjistke Jansen

Dichtbundel: "Het moest maar eens gaan sneeuwen"

Foto: Rosa

In de kleur van jouw huid

Ik weet de kleur waar hij het liefst op loopt

Ik weet de kleur die hij bij voorkeur draagt

Maar lopen is niet hetzelfde als slapen

en dragen niet hetzelfde als wakker worden.

Ik heb hem dus gevraagd: in welke kleur wil jij het liefste

slapen, in welke kleur wil jij het liefste wakker worden

In de kleur van jouw ogen zei hij, in de kleur van jouw huid.

Ik heb er niet naar gezocht. Ik wist ook zonder zoeken wel

dat er geen winkel bestaat die dekbedovertrekken verkoopt

in die kleuren. Er zit niets anders op. Ik moet voor altijd

bij hem slapen.

Gedicht: Tjitske Jansen, "Voor zijn verjaardag".

Dichtbundel: "Het moest maar eens gaan sneeuwen"

Foto: Rosa