Het is de tijd dat je aan de roos besteed hebt

"...De kleine prins ging de rozen weer bekijken.

- Jullie lijken helemaal niet op mijn roos, jullie zijn nog helemaal niets, zei hij tegen ze. Niemand heeft jullie getemd en jullie hebben ook niemand getemd. Jullie zijn net zoals mijn vos was. Dat was een vos als honderdduizend andere. Maar ik heb hem tot mijn vriend gemaakt en nu is hij enig op de wereld.

En de rozen waren er verlegen mee.

-Jullie zijn mooi, maar jullie zijn leeg, zei hij ze ook nog. Je kunt voor jullie niet sterven. Natuurlijk, van mijn roos zou een toevallige voorbijganger ook denken dat ze op jullie leek. Maar in haar eentje is ze belangrijker dan jullie allemaal bij elkaar, omdat ik haar water heb gegeven. Omdat ik haar onder een stolp heb geplaatst. Omdat ik haar met het windscherm heb beschut. Omdat ik de rupsen die op haar zaten heb gedoood (behalve de twee of drie om vlinders te krijgen). Omdat ik heb gehoord hoe ze zich beklaagde, hoe ze zich opende of zelfs hoe ze af en toe zweeg. Omdat ze mijn roos is.

En hij ging terug naar de vos:

- Vaarwel, zei hij...

- Vaarwel, sprak de vos. Hier heb je mijn geheim. Het is erg eenvoudig: alleen met je hart kunt je goed zien. Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog.

- Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog, herhaalde de kleine prins om het goed te onthouden.

- Het is de tijd die jij aan je roos besteed hebt, die jouw roos zo belangrijk maakt."

Tekst: Antoine de Saint-Exupéry, De Kleine Prins

Foto: Jacco van Giessen, http://www.flickr.com/photos/45609060@N00/

Feestelijke zinloosheid

Als de eeuwigheid zou bestaan, zou niemand nog iets presteren. Waarom zou je bollen in de grond stoppen als je dat over duizend jaar ook nog kunt doen? Voor leven is dood nodig. Dat is een natuurwet. Nijhoff heeft ooit geschreven:

- Het hart tot de onvruchtbare plek omspitten

Pooltochten dromen en gedichten maken.

Dat is precies zoals ik het leven zie. Het bestaan is niet meer dan feestelijke zinloosheid. Juist door die zinloosheid wordt het feestelijk.

Tekst: Jan Wolkers

Foto: http://www.flickr.com/photos/tonnimolla/

Kaufhaus des Westens

Kaufhaus des Westens. Kopen op recept.

Lento, lento langs vitrines schuiven

en betoverd bij een vulpen blijven staan.

Lipstick. Horloges. Lingerie. Kasjmier.

Als ergens ooit genezen wordt, dan hier.

Hier is het warm en druk, hier kun je dromen,

hier kun je kosteloos bij balustrades komen

waar Europa zich ontvouwt: een massagraf

dat blaakt van hoop en voor het donker

rouge, speelgoed en horloges koopt.

Gedicht: Menno Wigman, 'Kaufhaus des Westens'. Dichtbundel 'Zwart als kaviaar'.

Foto: http://www.flickr.com/photos/mediocre/

Fotograferen is...

"Fotograferen is het registreren van je bestaan"

Citaat: Paul Strand

Foto: Rosa

Dora Dolz, kunst tussen twee culturen

Zaterdag hoorde ik op de radio dat Dora Dolz overleden was. Een Catalaanse kunstenares, geboren in Barcelona, die al tientallen jaren in Rotterdam woonde. Afgelopen zaterdag was de Museumnacht, heel kunstzinnig Rotterdam vierde feest. Een beetje wrang, eigenlijk. Het toeval wil dat ik haar werk pas een jaar geleden heb ontdekt, anders had ik nooit van haar geweten. Vorig jaar heeft een collega een boek met haar werk aan mij uitgeleend. Ik was erg onder de indruk: glasobjecten, keramiek, tapijten, doeken. Alles in felle tinten, stijlvol, modernistisch aandoenend. Een tikje Gaudí, een beetje barrok, een vleugje Catalaans, maar toch een eigen stijl. Klassiek en tegelijk vernieuwend. Het pas ook overal, in een kasteel of landhuis, of in een appartement met een strakke design-inrichting.

Eenzaamheid, leven en dood, thema's vol diepgang. Het bekijken van de film was voor mij een aangrijpende gebeurtenis, er zit veel emotie in die film. Herinneringen, zoals de foto van haar eerste communie. Ik heb ook een foto voor het altaar, kroontje op, onschuldige blik. De eerste jaren in Nederland, de verbazing over bepaalde gewoontes en gebruiken. Haar huis, warm en sfeervol, vol leven. Kinderen, drukte, fel daglicht, muziek. Het straalt liefde en levenslust uit. Liefde is iets dat in je zit en dat je moet geven, zei ze in de film.

Met bewondering keek ik ook hoe haar glasobjecten gemaakt werden. Hoe het zachte glas boog en vorm kreeg, het had iets magisch en sprookjesachtig. Spiegels, reflectie, glans, een wonderlijke wereld.

Twee Catalaanse vrouwen, twee werelden. "In Spanje ben ik heel Hollands en in Holland heel Spaans", zei ze ooit. Het gevoel van ontheemding, heel herkenbaar voor mij. Zij zong ook graag. Onze wegens hebben zich nooit in het verleden gekruisd.

Het werk van Dora wordt bij het museum Boijmans van Beuningen tot juni tentoongesteld. Haar kijk op kunst in het algemeen lijkt erg veel op mijn beleving. Uitbundig. Zij hield van pittige tinten, wilde kleur in de Nederlandse samenleving brengen. Doe ik zelf ook, in de vorm van foto's, tekeningen of beeldende teksten. Het moet leven, een soort vrolijkheid uitstralen. Zwart-wit echter heeft wel iets bijzonders. Het geeft diepte en intensiteit aan de foto's en tekeningen en is daardoor veelzeggend.

Dora heeft me aan het denken gezet. De tijd gaat snel en, gelukkig, kan je niet in je eigen toekomst kijken. Nu zie ik meer dan ooit hoe belangrijk het is om je hart te volgen, doen wat je het beste kan, waar je gelukkig van wordt. We beseffen niet hoe het echte leven in elkaar steekt. We leven in een droom die we als realiteit ervaren.

Dora Dolz, een inspirerende vrouw. Ik wil nu alles over haar en haar werk weten, het verleden inhalen. Alsof in het echt onze wegen lang geleden zich gekruist zouden hebben.

Tekst: Rosa

Foto: http://www.flickr.com/photos/xavito/

Net omgekeerd als bij de zee

"De nacht schreed voort, de aarde draaide om haar as, en zij spraken over het probleem waarom een vlag in de wind wappert en waarom de golven in Max haar zich niet met de groei mee verplaatsen maar op dezelfde plek blijven, net omgekeerd als bij de zee, waar de golven horizontaal voortbewegen maar het water op dezelfde plek blijft.."

Tekst: fragment uit de "Ontdekking van de hemel", van Harry Mulisch

Foto: Rosa

De stilte van het station

De trein reed langs het weiland

ik langs de dag

een moment van twijfel

leidde het raam af

de trein stond stil

de dag gleed langs het glas

en nam zijn geluiden en kleuren mee

de avond

wachtte mij op

in een fluwelen jurk

in de stilte van het station

ik zag dat

de trein weg was

de dag weg was

het weiland weg was

maar ik was gebleven

en de avond

die zonder mij nergens naartoe kon

we gingen uit op avontuur

Gedicht: Amir Afrassiabi, dichtbundel "Ballingschaap"

Foto: http://www.flickr.com/photos/mediocre/