Ik liep langs de Maas, in het donker
Het was stil. In de verte, de lichten van de stad
ik dacht aan het thuiskomen
een rustige avond, een glaasje wijn.
Een bericht. Een onbekend nummer, dacht ik.
Na het bellen, een vertrouwde stem
"Boris is overleden", zei ze.
Ongeloof. Een traan.
De weg langs de rivier zag er vredig uit
de straten leeg, een enkel schip
in het zwarte water.
Kort geleden had ik nog je foto
op het web gezet
met een bijzonder gedicht over vrijheid
Een portret vanaf de zijkant. Vooraan in beeld,
je rastahaar
Je zag het niet. Je was puur jezelf.
Die blik...
Ik vroeg je nog om met me te dansen
bij het feest op het werk
"Mijn knie", zei jij. Je liet het verband zien.
Ik heb veel van je geleerd:
dat iedereen gelijk is. Delen. Dat huidskleur of status
helemaal niet belangrijk is.
Gisteren schreef ik nog over vergankelijkheid
zonder te beseffen dat jij er niet meer was
Lieve Boris, vrijheid past bij jou. Hier,
een deel van het gedicht
die ik voor jou uitgekozen had:
"...Libertad se bebe y se respira
la libertad es cantar en tiempo de silencio
la libertad si quieres será tuya
pero
sólo por un momento
porque cuando la tengas
se escapará riendo entre tus manos
y tendrás que buscarla y perseguirla
por las calles ciudades praderas y desiertos
de todo el vasto mundo
porque se deja amar únicamente por amor por ganas
porque ella
es más hermosa que una pluma al viento."
Gedicht en foto: Rosa
Fragment gedicht in het Spaans: José Agustín Goytisolo
