De geur van lente

Maart neemt afscheid en, voor het eerst sinds lange tijd: de zon schijnt. Ik was al lang vergeten hoe aangenaam de zonnestralen op je huid aanvoelen. Met mijn ogen dicht zie ik een felle oranjetint, die steeds vervaagt. Ik hoor de meeuwen lachen, vrolijke kinderstemmen, het geluid van een vliegtuig in de verte.

Op de rand van de schutting landt een spreeuw, die mij met zijn kleine speldenoogjes nieuwsgierig aanstaart. Daarna vliegt hij weer snel weg. Een donkere wolk in de vorm van een beertje bedekt even de zon. Om het grijze heen, een felle witte kleur omringd door blauw. De kou is even terug. De zon vecht om ertussen te komen, prikt een gaatje in de wolk, knippert even en wint de strijd.

Ik droom van een tropisch strand, de geur van de zoute zee, hoor zachtjes het geluid van de golven. Het ruikt naar bloesem, naar het zuiden, naar vroeger. De jaren glijden langzamerhand van mijn schouders af. Het verleden vervaagt, de tijd staat stil.

Tekst en foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

Sweet Things

Ik heb van ons gedroomd. We moesten

dringend ergens zijn, maar jij was zoek.

Ik rende door een stad die traag, maar

onstuitbaar in een taart veranderde.

Ik zakte weg in straten van fondant.

Ongeklopte slagroom in de gracht.

Borstplaatbruggen hingen boven

rondvaartboten van amandelspijs.

Daar stond je, kaarsrecht, op de top.

Poedersuiker sneeuwde om je heen.

Je droeg een jurk van melkwit marsepein.

Mijn kleren smolten om tot chocola.

Er kwam een lange vinger met twee ringen

en een vraag. Wij zeiden: "Ja".

Gedicht: Ingmar Heytze, "Sweet Things'. Dichtbundel: "Elders in de wereld"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

De wraak van Assepoester

Er was Assepoester die het vreemd vond dat de prins haar glazen muiltje

nodig had om haar te herkennen. Al die tijd dat haar zussen bezig waren

hun voeten in dat schoentje te persen, stond ze naast hem. Hij had toch

uren met haar gedanst? Hij wist toch hoe ze rook? En bewoog?

Er was Assepoester die hoopte dat de prins haar meteen had herkend

maar niets had gezegd. Hij gaf de zussen ruimschoots de tijd te doen wat

ze konden om toch in dat schoentje te passen. Eerst moest die hamer

gehaald en die zaag, die teen eraf en die hiel. Wraak op die wezens die

zich hadden vergist door niet heel veel van haar te hebben gehouden.

Gedicht: Tjitske Jansen, uit dichtbundel "Koerikoeloem"

Foto: Rosa, http://www.flickr.com/photos/dadiva/

Total Strangers

Those beautiful days

when the city resembles a die, a fan and a bird song

or a scallop shell on the seashore

- goodby, goodbye, pretty girls,

we met today

and will not ever meet again.

The beautiful Sundays

when the city resembles a football, a card and an ocarina

or a swinging bell

- in the sunny street

the shadows of passers-by were kissing

and people walked away, total strangers.

Those beautiful evenings

when the city resembles a rose, a chessboard, a violin

or a crying girl

- we played dominoes,

black-dotted dominoes with the thin girls in the bar,

watching their knees,

which were emaciated

like two skulls with the silk crowns of their garters

in the desperate kingdom of love.

Gedicht: Jaroslav Seifert, Wet Picture

Foto: Rosa

Het is de tijd dat je aan de roos besteed hebt

"...De kleine prins ging de rozen weer bekijken.

- Jullie lijken helemaal niet op mijn roos, jullie zijn nog helemaal niets, zei hij tegen ze. Niemand heeft jullie getemd en jullie hebben ook niemand getemd. Jullie zijn net zoals mijn vos was. Dat was een vos als honderdduizend andere. Maar ik heb hem tot mijn vriend gemaakt en nu is hij enig op de wereld.

En de rozen waren er verlegen mee.

-Jullie zijn mooi, maar jullie zijn leeg, zei hij ze ook nog. Je kunt voor jullie niet sterven. Natuurlijk, van mijn roos zou een toevallige voorbijganger ook denken dat ze op jullie leek. Maar in haar eentje is ze belangrijker dan jullie allemaal bij elkaar, omdat ik haar water heb gegeven. Omdat ik haar onder een stolp heb geplaatst. Omdat ik haar met het windscherm heb beschut. Omdat ik de rupsen die op haar zaten heb gedoood (behalve de twee of drie om vlinders te krijgen). Omdat ik heb gehoord hoe ze zich beklaagde, hoe ze zich opende of zelfs hoe ze af en toe zweeg. Omdat ze mijn roos is.

En hij ging terug naar de vos:

- Vaarwel, zei hij...

- Vaarwel, sprak de vos. Hier heb je mijn geheim. Het is erg eenvoudig: alleen met je hart kunt je goed zien. Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog.

- Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog, herhaalde de kleine prins om het goed te onthouden.

- Het is de tijd die jij aan je roos besteed hebt, die jouw roos zo belangrijk maakt."

Tekst: Antoine de Saint-Exupéry, De Kleine Prins

Foto: Jacco van Giessen, http://www.flickr.com/photos/45609060@N00/

Feestelijke zinloosheid

Als de eeuwigheid zou bestaan, zou niemand nog iets presteren. Waarom zou je bollen in de grond stoppen als je dat over duizend jaar ook nog kunt doen? Voor leven is dood nodig. Dat is een natuurwet. Nijhoff heeft ooit geschreven:

- Het hart tot de onvruchtbare plek omspitten

Pooltochten dromen en gedichten maken.

Dat is precies zoals ik het leven zie. Het bestaan is niet meer dan feestelijke zinloosheid. Juist door die zinloosheid wordt het feestelijk.

Tekst: Jan Wolkers

Foto: http://www.flickr.com/photos/tonnimolla/

Kaufhaus des Westens

Kaufhaus des Westens. Kopen op recept.

Lento, lento langs vitrines schuiven

en betoverd bij een vulpen blijven staan.

Lipstick. Horloges. Lingerie. Kasjmier.

Als ergens ooit genezen wordt, dan hier.

Hier is het warm en druk, hier kun je dromen,

hier kun je kosteloos bij balustrades komen

waar Europa zich ontvouwt: een massagraf

dat blaakt van hoop en voor het donker

rouge, speelgoed en horloges koopt.

Gedicht: Menno Wigman, 'Kaufhaus des Westens'. Dichtbundel 'Zwart als kaviaar'.

Foto: http://www.flickr.com/photos/mediocre/